Personal

Had ik maar de kans gekregen… over de moeilijke start als mama van couveusekindjes en het goede nieuws voor de mama’s na mij!

koalakamer

In Mol werden onlangs 2 koala-kamers geopend op de dienst neonatologie. Huiselijk ingerichte ziekenhuiskamers waar premature of zieke pasgeboren baby’s samen met hun mama kunnen verblijven. Waar tot op heden de ouders steevast afscheid moesten nemen van hun kleintje kan de couveuse nu naast het bed van mama staan, dag en nacht. Waarom dit nieuws mij zo verheugt lees je hier.

 

koalakamer

koalakamer

 

Mijn couveusekindjes

In de blogpost over de geboorte van mijn dochter kon je al tussen de regels door lezen dat de geboorte van mijn twee zoontjes problematischer is verlopen. Een zieke baby en een prematuurtje die allebei een tijdje in de couveuse verbleven. In 4 jaar tijd zat ik dus twee maal aan een piepend bedje in Brugge en kwam ik ’s avonds thuis waar een lege wieg stond.

Bij mijn oudste zoon Ferre verliep de bevalling nochtans heel vlot, maar wat erna gebeurde kon niemand voorspellen. Zonder in detail te treden (misschien later eens) moest Ferre in allerijl naar Brugge getransfereerd worden en bleef ik alleen achter. Elke dag van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat zat ik naast de couveuse. De rit naar huis was telkens ondragelijk en de nacht thuis was veel te lang. Het was maar 1 week, maar echt de langste van mijn leven. Een ware nachtmerrie.

Bij de geboorte van Vic lag het anders, hij werd geboren op 28 weken na een heel moeilijke zwangerschap en was dus extreem prematuur. Het lag voor de hand dat hij een lange tijd in het ziekenhuis moest verblijven en het werden dan ook  11 lange weken. 11 weken van staren naar de couveuse, afkolven, bellen ’s nachts als ik weer eens niet kon slapen en wachten op goedkeuring om mijn eigen baby te mogen aanraken, knuffelen of eten geven. Ik wens het niemand toe.

 

Waar loopt het stroef?

Lore Bonen zette als mama van een premature tweeling haar schouders onder het project. Ik ben zo blij voor al die toekomstige ouders van couveusekindjes dat ze dit kon realiseren. Waarom dacht men daar nog niet eerder aan? Ikzelf had er eigenlijk nog nooit bij stilgestaan dat het überhaupt kon. Voorlopig zijn er slechts 2 kamers, maar dit wordt de toekomst, echt waar.

Als je als moeder gescheiden wordt van je baby heb je stress. Punt. Ik maakte me continu zorgen, sliep veel te weinig en was al direct na de bevalling elke dag op de baan. Bij de geboorte van Vic kwam daar nog eens de zorg van zijn oudere broer en de deadline van de verbouwingen bij. De borstvoeding kwam door de kopzorgen ook nog eens moeilijk op gang. Het was zo kunstmatig allemaal; wekker en afkolven. Geen baby die honger had, geen bortsvoedingsmomentje en geen baby die je nadien kon knuffelen. Dit deed mijn melkproductie enorm sputteren, wat me dan weer een schuldgevoel gaf.

Doordat ik niet continu bij mijn zoontjes kon zijn, hen slechts enkele keren per dag kon knuffelen of verzorgen, duurde het lang voordat we een band konden opbouwen. We wenden precies niet aan elkaar. En dat brak mijn hart. Je wilt direct die connectie voelen, je verbonden voelen met je baby en dat miste ik misschien nog het meeste. Eenmaal met de baby thuis, was ik enorm onzeker, ik was zo gewoon aan de routine in het ziekenhuis en kon al die tijd rekenen op de verpleegkundigen, dat ik niks meer durfde.  Bovendien was de thuiskomst van Ferre zo onverwachts, dat ik hem nog nooit gewassen had in het ziekenhuis. Daar sta je dan, als mama van een eerste kindje. De roze wolk was beide keren ver te zoeken.

 

Had ik maar die kans gekregen

60 euro per nacht. Het is veel, enorm veel. Hopelijk worden die kosten ooit gedrukt door de mutualiteiten of verzekeringen want er zijn zoveel voordelen aan verbonden aan deze kamers. Minder opnamedagen maar ook een betere emotionele band tussen ouder en kind én betrokkenheid tijdens de eerste dagen/weken/maanden na de geboorte.

Had ik maar de kans gekregen om van dag 1 naast mijn zoontjes te liggen dan had ik vast minder zorgen gehad. Ik zou zien dat alles goed met hen ging, zonder dat ik daarvoor moest bellen naar de afdeling midden in de nacht. Ik zou een betere nachtrust gehad hebben, want ik moest ze niet missen. Ik had hen misschien voldoende moedermelk kunnen  geven, want dan kon ik naar ze kijken terwijl ik aan het afkolven was ipv naar een foto te turen. De aanrakingen, knuffels en praatjes gingen talrijker geweest zijn, waardoor ik me sneller mama zou gevoeld hebben. Elke minuut bij hen had ze een veiliger gevoel gegeven en mij meer zekerheid. We konden elkaar op eigen tempo  leren kennen en elk geluidje, elke beweging zou ik mogen ontdekken voor we thuis waren. Er kon bezoek komen voor beiden, niet voor mij alleen. En we konden samen naar huis gaan. Samenzijn daar zou het om draaien.

 

Aan de mama’s na mij

Jullie verdienen dit echt. Na een moeilijke en traumatische zwangerschap of bevalling willen je geen afscheid nemen. Neen, je wil alleen bij elkaar zijn. Net als ik wil je elke seconde kunnen doorbrengen met dat kleine wondertje, hoe klein hij ook is. Die koala-kamer wordt een eerste thuis. Ook al zit er glas tussen jullie beiden en hangen er tientallen draadjes rond het bedje, jullie zijn samen. Geniet maar van de eerste aanraking en van elke beweging. Laat die kangoeroe-momentjes maar wat langer duren, je bent tenslotte thuis. Vertrouw er maar op dat je hulp krijgt en dat je vragen worden beantwoord. Zorg samen met de verpleegkundige voor je baby en durf uiteindelijk eens zelf te doen, zodat je het straks op je eentje ook wel kan. Praat maar een stuk in de nacht tegen je baby, hij wil je stem horen. Overstem dat gepiep van de monitor met kinderliedjes en koosnaampjes. En vorm al van dag 1 een gezinnetje. Wat jullie krijgen is onbetaalbaar, die tijd kan ik helaas nooit meer inhalen. Daarom ben ik zo blij dat elke baby die te klein of ziek is om in het wiegje thuis te slapen toch naast zijn mama mag groeien.  En dat elke mama in dezelfde situatie na mij, geen kilometers meer hoeft  rijden om haar baby te knuffelen. Geniet van elke seconde, jullie verdienen dit!

 

Liefs,

Babs

Liefs zeg.maar.Babs