Personal, photography, through the lens

2018: een jaar vol foto’s op Instagram… mijn top 15!

Net zoals vorig jaar neem ik even de tijd om samen met jullie doorheen mijn instagramfeed van 2018 te scrollen. Op dit moment zie je vaak de #2018bestnine voorbijkomen op Instagram. 9 mooie plaatjes netjes in 1 vierkantje geperst. Voor wie het nu in Keulen hoort donderen; dit is een selectie van negen foto’s die je het afgelopen jaar postte en die het meest werden gesmaakt door andere instagrammers. Met andere woorden; de foto’s die de meeste likes kregen. Een populaire top 9 zullen we maar zeggen (geen tien nee, want dan past het niet meer in het vierkantje). Maar eigenlijk zijn dat niet altijd MIJN  favoriete foto’s. Foto’s waar ik al sneller eens naar terugkijk,  die mij doen glimlachen of die samen met een fijn verhaal komen. Vaak zijn dat zelfs niet de mooiste (lees: blurry with a touch of overediting) en al te vaak snel snel op The Gram gegooid. Maar speciaal voor jullie scrolde ik dus opnieuw doorheen mijn feed en selecteerde ik 15 beelden die mij nauw aan het hart liggen. Laat me jullie meenemen naar 2018 gezien door mijn Iphone-lens.

#2018bestnine

Zo ziet jullie top 9 er dus dit jaar uit. Het valt me op dat de meeste foto’s zomers zijn, vol vakantiegevoel en met een blauwe tint. Helemaal het tegenovergestelde van wat er nu rond deze tijd van het jaar op mijn feed verschijnt. In de herfst en winter krijgt mijn feed eerder een bruine/oranje invloed. Jullie maakten ook dit jaar weer een mooie selectie. Heel fijn dat we er als gezin op staan en ons kerstkaartje ook dit jaar weer een mooi plaatsje kon veroveren. Zoë steelt zoals gewoonlijk weer de show en onze old lady “de caravan” mocht eventjes in de schijnwerpers staan. Heerlijk om weer al die foto’s te herbekijken.

Talking numbers: ik postte dit jaar 166 foto’s, wat opmerkelijk minder is dan vorig jaar. Ik denk vaker na over wat ik ga posten, het hoefde voor mij zeker niet meer elke dag te zijn. Maar eerlijk is eerlijk, ik had een serieuze insta-dip in 2018, dus toen plaatste ik soms weken niks online. Vorig jaar postte ik nog 256 foto’s, dus het verschil is best groot. Maar toch haal ik nog steeds een gemiddelde van 3 foto’s per week. 166 foto’s die elk hun verhaal vertellen en die in totaal 26980 hartjes (vorig jaar 16665) kregen van jullie. En nu wil ik jullie op mijn beurt hiervoor vanuit het diepste van mijn hart bedanken, want zeg nu zelf een beetje liefde hier en daar kan al eens deugd doen 🙂

Nieuwsgierig naar jullie eigen #2017bestnine? Dan hoef je enkel je instagramaccount in te geven op www.2017bestnine.com en laat je verrassen door de keuze van andere instagrammers.

En mijn persoonlijke favorieten van 2018 dan?

Tussen die best nine staan er heel wat leukerds moet ik bekennen, sommigen zou ik ook bij mijn favorieten rekenen. Maar er zijn nog heel wat foto’s die deze top niet haalden en die ik toch stiekem leuker vind omdat ze mij raken of doen glimlachen. Al moet ik toegeven dat het echt heel moeilijk kiezen was tussen de 166 foto’s die ik dit jaar postte. Ze doen mij allemaal iets natuurlijk, anders nam ik geen foto van dat precieze moment en zwierde ik het alleszins niet online. Maar 1 ding is zeker, ik neem het liefst foto’s bij mooi weer en dat zal in 2019 niet anders zijn.

In esthetisch opzicht echt een crappy foto. Wazig beeld en een draak van een taart. Maar ik heb toen zo gelachen bij het nemen van die foto! Ik had heel de namiddag gezwoegd in de keuken om een chocoladecake te bakken voor de jarige en die bleek dus totaal mislukt. Zelfs de opgeklopte slagroom was slap. Punten voor mezelf als keukenprinses… Ik vond slechts drie kaarsjes, maar wel van de ergste soort. Inderdaad van die onuitblaasbare (is dat een woord?) exemplaren. Ik zetten een kroon op zijn hoofd, Zoë en Vic op zijn schoot. Zoë plaste toen net in haar broek, zat hij daar met een natte knie en ik kreeg de slappe lach omdat er niemand die verdomde kaarsen kon doven. Zie haar gezicht. Priceless.

Ook deze is niet helemaal scherp. En wat te donker naar mijn goesting. Maar terwijl miss Zoë stond te mukken (hoe zeggen jullie dat?) omdat ze niet in bad wou, verscheen er een regenboog op haar gezicht. Door de lichtinval werd Zoë een beetje Bowie. Ik gritste mijn telefoon en droeg haar op om stil te staan. Wat niet moeilijk was, want ze was nog altijd zo boos op mij vanwege die verplichte wasbeurt. Koppig kleurrijk kind.

Deze is genomen in Knokke. Niet dat wij fervente Knokke-gangers zijn maar we zakten daar even af na een wandeling in het Zwin. Totaal tegen de zin van de helft van mijn gezin overigens. Het Zwin, meent ge dat nu moeder? Dus na een lange winter wou ik er even met het gezin tussenuit, de frisse lucht opsnuiven maar zat ik met 4 pruilende exemplaren opgezadeld in de plaats… Tot we de zee zagen, toen klaarde iedereen op en konden we eindelijk beginnen genieten. Na een te lange winter was het overduidelijk dat we die verse zeelucht konden gebruiken. De eerste streepjes zon van het jaar waren zo welkom … voor ons humeur en zo.

Mijn dochter is grote fan van kniekousen. Wat zeg ik, ze is premium lid van de fanclub der kniekousen. Winter en zomer. Ze staat ’s morgens op en het eerste wat ze doet is een paar kniekousen aantrekken, ja ook al is het 38 graden buiten. Dus toen ik haar een paar sandalen wou laten passen, moest het met de roze exemplaren aan en een vuile plakker op de knie. Ook daar is ze erelid van. Van de pleisterclub wel te verstaan. Elk imaginair pijntje wordt hier bestreden met pleisters allerhande. O wee als de doos leeg is. Dus zie je mijn dochter één dezer dagen met een pleister op haar kin? Don’t ask.

Deze is genomen na mijn insta-dipje dit jaar. Het slechte weer, de aanslepende verbouwingen (dus binnen foto’s nemen was heel moeilijk), maar ook de vele roddels en vete’s die op het Instagram werden uitgevochten hingen me de keel uit. Het perfectionisme en de schone schijn vs realiteit en ploetermoerders. Met deze foto wou ik een perfecte mix brengen van de 2, de perfecte cheescake en het vuile handje. Om aan te tonen dat iedereen gewoon zijn eigen ding mag en kan doen. Omdat het een leuk medium moest blijven voor iedereen, zonder de competitie en de wijzende vingertjes. Ik kreeg heel veel deugddoende reacties trouwens op deze foto. Het gaf me weer een boost.

Huh, deze staat toch niet op je feed? Nee, inderdaad maar hij staat wel op mijn andere feed. Huh???? Dit jaar besloot ik namelijk een tweede account @photo.by.babs te beginnen, eentje met minder kinderen en meer iets voor mezelf. Een volledige andere invalshoek. Toen ik begin dit jaar mijn spiegelreflex kocht begon ik volop te experimenteren, maar ik kon precies nergens naartoe met die foto’s. Dus kwamen die hier terecht. Gewoon. Nu en dan eens een foto zonder druk. Iets wat ik mooi vond, een foto van een mooi gebouw tijdens eens citytrip, van een detail of hier van mezelf. Deze is trouwens genomen tijdens het blauwe uur (net voor zonsopgang nvdr) op zondagmorgen na mijn nachtshift. Een plas, blauwe lucht en dit als resultaat.

Hupsa, dit is mijn favoriete foto van 2018. Zonder twijfel. Waarom? Omdat ik hou van symmetrie, oude gebouwen, mijn klein patéeke, vakantie en citytrips. Dus hoe groot is de kans dat je een foto kunt nemen van dit alles samen? Zoë poseerde trouwens niet, ze liep tot bij haar broer naar de andere kant van de poort, dus ik moest best snel zijn om te klikken. Deze is trouwens genomen in Le Mans, een prachtige stad. Deze foto krijgt een plaats in ons huis. Als de verbouwingen af zijn, that is. En ook te vinden op @photo.by.babs trouwens 😉

Waarom deze op mijn lijstje staat? Omdat ik gek ben op de details. Het haar en de zandkorreltjes, de sproetjes,… Deze foto ademt zomer. En wie er goed op let, merkt dat de horizon niet recht is. Ik zei toch dat ik al eens te vlug een foto op instagram plaats?

Het einde van een prachtige vakantie. Dankbaar dat onze caravan weer dat eindje heeft kunnen reizen en dat we weer super genoten hebben van het kamperen. Ik had al de hele reis deze foto in gedachten. Op de terugreis vonden we niet meteen een plaatsje om te stoppen en ik had het dan ook opgegeven. Ik verlangde ook om thuis te zijn, dus die foto kon me toen wel gestolen worden. Maar tijdens mijn dutje, reed mijn lief de autosnelweg af en reed hij een landweggetje op. Speciaal om onze vakantie te kunnen afsluiten en om deze mooie foto te kunnen nemen. Achteraf gezien ben ik heel blij dat hij toen het initiatief nam en we dit konden vastleggen. Detail: ik bewerkte deze foto in de auto en eerlijk gezegd dit kon dus beter.

1 september 2018. Een dag vol afscheid nemen. Treurig, niet? Maar laat je niet misleiden… Deze werd genomen eind augustus op een stralende zomerse dag. Vic wou zijn nieuwe boekentas gebruiken om mee te spelen en Zoë wou hem afpakken. Hier houdt Vic ze tegen en is zij aan het schaterlachen. Dus soms is iets niet wat het lijkt. Ontroerend op het eerste zicht maar in werkelijkheid twee spelende kinderen. En ja, tuurlijk gebruikte ik die voor 1 september. Wat zou jij doen?

Merk de kniekousen op. Deze werd genomen in de bloemenpluktuin van mijn schoonmama. Een heerlijke plek om te vertoeven en om foto’s te nemen. Deze is in oktober genomen, net voor zonsondergang. Als jullie zich afvragen wat ze in haar hand heeft… dit is Elsa van Frozen inderdaad. En oja, ze peutert ook vaak in haar neus.

Ik hou van de herfst. Laat het mij anders stellen, ik hou van de nazomer. Die paar weken dat de zon nog schijnt en alles verkleurt. Dat is mijn favoriete tijd van het jaar. Eigenlijk is deze foto een insta-klassieker, maar ik doe er niet zo veel dus kon het wel voor een keer. Waarom deze foto? Ja die ogen, wat kan nog meer zeggen….

Omdat regen ook iets moois kan zijn. Deze is genomen op weg naar school op een druilige dag. Ferre tuurt uit het autoraam naar de opkomende zon en ik leg het vast. Deze foto heeft iets treurigs en iets gevoeligs. Het bewijs dat je op regenachtige dagen heus ook mooie foto’s kan nemen maar al te vaak heb ik er geen zin in. En deze was een uitzondering. Ik kan hier blijven naar kijken.

Iets helemaal anders.. Maar voor Halloween kan ik al eens een uitzondering maken. Zombie-meisje of zoiets? Hmm, zou kunnen… maar eigenlijk ging ik ze zo ophalen in de opvang. Ze had een kleed aan uit de verkleedkoffer, ze had er van alles op gemorst, ze was geschminkt in heks en die schmink was volledig uitgelopen omdat ze net een huilbui had in de bibliotheek. Er is niks creepier dan een huilende kleuter met vuile kleren en een groen gezicht. Al zeg ik het zelf 😉

De twee broertjes samen op de foto. Da’s echt een rariteit. Ze liggen zo vaak met elkaar in de clinch dat het niet gemakkelijk is om ze voor de lens te krijgen zonder dat er al eens een arm of been de lucht in vliegt. Deze werd genomen tijdens de kerstkaart-sessie. Zus had er weinig zin in en liep continu weg, ondertussen deden de jongens lekker stoer en kon ik ze op de gevoelige plaat vastleggen. Het grote contrast tussen die twee zorgt dat ik kan blijven staren naar deze foto. Klein detail: ik wou kersttekeningen op hun arm (kerstballen, kerstman,…) maar ik kan niet tekenen en het enige tekentalent in huis was niet thuis, dus ging ik voor de Ho. At least we tried 😉

Alleen maar dankbaarheid

Voor alle mooie momenten die ik dit jaar weer mocht vastleggen, voor alle herinneringen die we weer rijker zijn geworden en voor alle prachtige plekjes die we ontdekten. Een foto hoeft niet meteen “say cheese” te betekenen, vaak schuilt er achter elk gevoel iets moois of speciaals. En dit probeerde ik dit jaar weer vast te leggen. Merci aan mijn gezin om mijn camera te blijven tolereren en mij het voorrecht te bieden om jullie te mogen fotograferen zoals jullie echt zijn. Maar natuurlijk ook dankbaarheid voor jullie duizenden hartjes en lieve comments onder tal van deze foto’s. Ik hoop jullie in 2019 terug tegen te komen op Instagram om samen hartjes uit te delen.

B.