Personal

Alleen maar (kal-) verliefd (e) …

kalverliefde

Zondgavond 19u30. Badtijd. Zoals elke zondagavond schrob ik het weekend weg en hoop ik op een rustige avond na het gespetter. Terwijl ik mijn oudste zoon uit de douche help en hem een handdoek aanreik neemt hij me even terzijde. Weg van zijn bekvechtende jongere broer en zusje. “Mama?” “Ja Ferre. Wat is er?” “Ik denk dat ik verliefd ben…

Ferre

Hij keek mij heel serieus aan en wees naar zijn buik. “Ik voel me raar hier. En soms word ik helemaal rood en begin ik zomaar te blozen.” “Oh.” antwoordde ik. Ik voelde vanalles in mij opkomen. Moest ik nu juichen, naar haar naam vragen of mij zorgen maken? Er speelde zich een volledig toneel in mijn hoofd af, alleen wist ik niet welk scenario het ging worden en was ik mijn tekst kwijt. Gelukkig nam Ferre het terug van mij over. Ze heet Valentine en is het mooiste meisje van de klas. Zijn pijnlijke grijns vormde opeens een glimlach en er verschenen pretlichtjes in zijn ogen. “Oh.” Weer ontsnapte mij enkel die ene lettergreep. Waarom moet ik nu zo dom gaan doen? Wist ik dan echt niks zinnigs te antwoorden? Goed bezig moeder. Terwijl ik in gedachten verzonken was trok hij aan mijn arm. “Mama, ik durf het haar niet te vertellen. Ik hou het nog even geheim. Is dat goed?” Ik keek hem aan en nam zijn gezichtje tussen mijn handen. “Ons geheimpje…” en gaf hem een zoen op zijn neus.

Vic

Een paar maanden eerder… “Mama? Wil jij een brief schrijven?” 7u30, dinsdagmorgen. Natuurlijk moest hij nog vlug iets voor school in orde brengen en natuurlijk was dit weer net voor schooltijd. “Kon je dat gisteren niet vragen?” “Maar mama, ik wil dat je een brief schrijft.” Hij keek mij beteuterd aan en ik ging al snel overstag. “En wat moet er dan in die brief staan?” vroeg ik hem zuchtend. ” ‘Gelukkige verjaardag Anna’ Dat moet er staan. Ik heb al een auto ingepakt en ik wil er graag dit briefje bijsteken.” Ik had al veel gekke dingen gehoord uit de mond van mijn kinderen, maar dit kon ik niet rijmen. Mijn ogen flitsten van links naar rechts en er vormde zich een enorm vraagteken in mijn hoofd. Mijn oog viel op een ingepakte speelgoedauto (uit zijn eigen collectie), het papiertje stond vol roze hartjes en hij had geprobeerd zo goed hij kon haar naam te spellen. In spiegelschrift zou het prima geweest zijn. Toch wel trots op deze 5-jarige. Ok, even terug naar af. “Is Anna jarig vandaag?” “Ja en ik wil haar dit cadeautje geven, maar ik weet niet hoe je ‘gelukkige verjaardag’ schrijft.” “Is Anna jouw vriendinnetje misschien?” Ja, sorry ik was serieus nieuwsgierig geworden. “Ik zeg het niet, mama.” Hij keek verlegen naar de grond, hij durfde mij niet meer aan te kijken. Ik zag twee rode wangen en een pruillipje. Ik besliste niet door te vragen. Met een glimlach schreef ik het briefje en bevestigde het aan zijn pakje. Ik wou hem nog vragen of een auto wel zo’n goed idee was, maar ik wou hem niet doen twijfelen. Elke man moet zijn fouten maken, zeker?

Een paar weken later in de auto… “Mama, Anna is niet meer verliefd op mij. Ik wil nooit geen vriendinnetje meer. Nooit meer.” Hij vertelde het me met tranen in de ogen. Ik kreeg het ook moeilijk. “Ach, Vicje toch. Dat is niet fijn. Maar je wordt heus nog eens verliefd hoor. Later. Als je groot bent.” “Gelukkig duurt dat groot worden nog heel lang, mama.” Ik knikte. Gelukkig voor mij duurt dat nog heeeeel lang.

Mama

Ik moet bekennen dat ik stiekem hun klasfoto’s bestudeerde nadien. Ik was nieuwsgierig geworden naar de meisjes, wie liet hun hartje sneller slaan? Wie zorgde voor de buikpijn, het blozen en de traantjes? Staan zij nu in het geheugen van de jongens gegrift als “eerste verliefdheid ooit”? Waren zij nu de eerste van een lange rij of zullen ze altijd een beetje blijven “hangen”? Iedereen herinnert zich wel die eerste kriebeltjes of blozende wangen als kind. We hadden allemaal wel stiekem iemand waar we een boontje voor hadden. Waar we naast gingen zitten in de bus op schoolreis, met wie we net dat ietsje liever stickers gingen ruilen op de speelplaats en wie ons altijd kon tikken. Maar om de één of andere reden dacht ik altijd dat het de meisjes waren die zoveel kriebels kregen of huilden als het af was. Het was me nooit opgevallen dat jongens op de speelplaats ook voor zich uit konden uitstaren en verlegen werden als er een meisje hen aansprak. Waarschijnlijk omdat ik zelf een meisje ben en ik jongens toen gewoon veel stoerder vond. Maar nu weet ik dat zelfs de jongens uit mijn klas na het bad hun geheimpje deelden met hun mama of begonnen te huilen in de auto. Om daarna gewoon weer lekker stoer te doen tijdens tikkertje spelen op de speelplaats. Ik ben blij dat ik na 37 jaar, eindelijk hun geheimpje heb ontdekt. SSSSHHHT….

 

De namen van de meisjes zijn fictief. Het moest ons geheimpje blijven…

 

Babs

Liefs zeg.maar.Babs