Personal

Allemaal een kleurtje of niet?

zonnebank of niet

Ik viel bijna van mijn stoel deze middag toen ik in het journaal hoorde dat we met zijn allen nog massaal zonnebanken. We blijken als Belg dan nog eens koploper te zijn. De regering wil meer investeren in preventie, maar ik vrees dat de oorzaak toch ergens anders ligt. Ik kan er van meespreken…

 

Preventie of niet?

Volgens mij weten we ondertussen allemaal dat zonnebanken en onbeschermd zonnen huidsveroudering tot zelfs huidkanker veroorzaakt. We weten ondertussen allemaal waarom de regeltjes in de zonnebankcentra zo streng zijn geworden. Het kwam al regelmatig in de actualiteit, volgens mij hadden we al preventie genoeg. In de jaren ’90 en begin jaren 2000 was het zonnebanken schering en inslag, ja natuurlijk deed ik het ook. Maar ondertussen weten we al wat meer en worden we ouder. Maar waarom denkt niet iedereen daar zo over en waarom blijft die business maar boomen? Ik vrees dat preventie alleen niet voldoende is, we moeten eens iets doen aan onze manier van denken.

 

Bodyshaming

Ik ben zo’n vrouw met 2 witte melkflessen. Witter dan wit zou Dash ze niet krijgen. Ja haal die zonnebril maar boven, ze schijnen in uw ogen. Tuurlijk ga ik soms op reis. Neen, ik ben geen één of andere kluizenaar die bang is van het licht. O ja moet ik daar iets aan doen? Ja echt, doe ik best weer een broek aan zodat de zon zou blijven schijnen? Nou leuk om te horen dat ik er wat bleekjes uitzie en wat kleur zou kunnen gebruiken . En ja, ik heb echt een tuin, een hele grote zelfs mét ligstoel en zon …

Dit en honderden andere opmerkingen horen vrouwen en mannen als ik dagelijks. Eenmaal de zomer begint, blijkt iedereen plots een mening te hebben over ons lichaam. Niet over de omvang van onze buik, de lengte van onze benen of de grootte van onze borsten (die zullen er ook wel zijn, maar ik voel dat iedereen wat voorzichtiger geworden is op dat vlak). Het kleur, of eerder het gebrek aan kleur wordt in de warmste maanden van het jaar een hot topic. Een ideale binnenkomer aan het begin van een gesprek, een ijsbreker. Ja ze zijn toch grappig? Vrienden, familie en zelfs mijn vriend doet er al eens lacherig over. Maar ik moet ook bekennen dat ik vaak de aanzet geef, dan is dat onderwerp tenminste al uit de weg.

Ik ben ondertussen 36 (say what!) en ik lig er niet meer wakker van. Gaat de zon schijnen, dan haal ik de melkflessen uit. Doe gerust uw zonnebril aan, ik wil u die gerust nog aangeven. Maar het is toch een tijdje anders geweest. Zo’n 15 à 20 jaar geleden had ik een zonnebank-abonnement, tal van die bruin-zonder-zon crèmekes en veel te weinig rokjes. Wit was in mijn ogen lelijk, een bruin kleurtje mooi. Opmerkingen nam ik ter harte en ja het uiterlijk was ook voor mij belangrijk. Als jonge vrouw wou ik er goed uitzien, niet teveel opvallen en vooral geen opmerkingen uitlokken. Het enige kleur dat ik kreeg van al deze typische witte-meiden grapjes, was het schaamrood op de wangen. Dus het lijkt niet verwonderlijk dat ik dan uren onder de zonnebank ging liggen, onder een toestel die niet geschikt was voor mijn huidtype, liefst zonder zonnemelk om het effect te maximaliseren. Het lijkt normaal dat ik enkel kleedjes en rokjes droeg eenmaal het wit een tint donkerder (lees roder) werd, zolang de opmerkingen maar uitbleven. En het is daarom dat het vooral bij jonge vrouwen populair blijft. Jonge vrouwen zoals ik 15 jaar geleden. En dat ondanks dat de mode-industrie inspeelt op de bleke teint, zonnemelk hard gepromoot wordt en de zonnebank of onverantwoord zonnebaden vaak het nieuws haalt zoals vandaag.

 

Elk kleurtje is OK

Waarom ik deze blogpost schrijf? Niet voor mezelf, niet voor de jonge vrouwen die een zonnebank-abonnement hebben of voor de mensen die zich nu en dan eens bezondigen aan een witter dan wit -uitspraak. Nee, ik schrijf deze voor mijn kinderen. Mijn oudste zoon heeft mijn kleurtje, sproetjes en koperen haarkleur geërfd. Mijn twee andere kinderen kunnen doorgaan voor surf-kids; een blond en een bruinharig exemplaar. Elk een eigen karakter en elk hun eigen kleurtje. Alle drie gezond, alle drie spelen ze evenveel in de zon, ze krijgen dezelfde laag factor 50 op hun huid gesmeerd en nog nooit zagen ze het verschil bij elkaar. Ik hoop dat dit zo blijft, dat mijn twee jongste kinderen nooit beginnen te denken dat ze er leuker uitzien dan mijn oudste zoon omdat ze zelf een kleurtje krijgen in de zon. En ik hoop dat mijn oudste nooit moet verlegen worden om een opmerking aan de schoolpoort of onder vrienden. Dat hij niet uren de zon opzoekt zonder zich in te smeren omdat hij geen short aandurft of zijn t-shirt niet durft uit te trekken op reis.

Een beetje minder druk van buitenaf zou leuk zijn, nu en dan eens een complimentje nog leuker. Of het nu zomer of winter is. We weten allemaal dat we verschillend zijn, is dat dan echt nog altijd niet OK? De zon schijnt, mijn blog is af en ik ga nu met mijn witte lijf mijn kinderen ophalen aan de schoolpoort. Het is alvast OK voor mij!

 

Kregen jullie vaak deze opmerkingen? Durf je deze soms eens uit te spreken? Zijn jullie gevoelig aan deze opmerkingen of trekken jullie de schouders op? Ben je een echte zonneklopper of gebruik je eerder een factor 50? Ik hoor graag jullie mening!

 

Babs

img_0706