Out of office

“Mohow zeg!” #3: Altijd een beetje oorlog in de Palingbeek (Zillebeke – Ieper)

CWXRM Palingbeek Zeg.Maar.Babs

Ik had jullie hier beloofd dat ik West-Vlaanderen wat meer in the picture zou zetten. We mogen tenslotte fier zijn op onze provincie. De West-vlaanders loopt over van het talent, unieke concepten en verborgen pareltjes. We zien het gewoon zelf niet altijd.  De land-art-installatie “Coming WorldRememberMe” in de Palingbeek is hier het perfecte voorbeeld van. Een plek waar ik als kind vaak kwam met school, maar die ik wat was vergeten… tot ik foto’s zag voorbijkomen van de duizenden kleibeeldjes. Het ideale moment om nog eens in de natuur en het verleden te duiken op zondag en dit tafereel met mijn eigen ogen te gaan bekijken. 

 

De Palingbeek

Tijdens mijn kleuter- en lagere school carrière heb ik er vaak vertoefd en toch was ik het wat vergeten. Ik herinner me wel dat ik er graag kwam en dat ik deze plek “Het Sprookjesbos” noemde. Dus als kind moet ik toch onder de indruk geweest zijn van dit provinciedomein, maar ik kon mijn vinger er niet precies meer op leggen. Dringend tijd om nog eens richting Zillebeke te trekken en te ontdekken waarom ik er vroeger zo graag kwam. En misschien zou deze plek dan op zijn beurt het hart van mijn kinderen veroveren.

Natuur

We parkeerden de auto niet aan de hoofdingang maar aan de bioboerderij, een ontmoetingsplaats in het provinciedomein. De aangelegde weggetjes langs de weiden, bloemen- en moestuin zijn ideaal om te fietsen, ook voor de kinderen. Wat me opviel was dat ondanks de zondagse drukte, het er ongelofelijk stil was. Net alsof je er alleen was. Een verademing tijdens een voor mij stresserende periode. We maakten een wandeling doorheen het bos en de velden, we zagen konijntjes, ezels en slakken. Zoë probeerde even te fietsen zonder steunwieltjes en Vic kon zijn “sliptechnieken” uitgebreid showen. Ondanks de warmte was het fijn vertoeven in het bos en dat maakte natuurlijk het wandelen en fietsen minder lastig voor de kinderen. We zoeken in de zomer wel vaker de koelte van het bos op. Op goed geluk volgden we de weggetjes en we gingen wel zien waar het ons zou naartoe leiden… En wat we op het einde van onze wandeling ontdekten deed ons naar adem snakken. Adembenemend mooi, in alle eenvoud x 600.000…

 

CMXRM

Ik had er natuurlijk al van gehoord, van de land-art-installatie met de 600 000 beeldjes. Maar toen ik het zag was ik pas echt onder de indruk. 600.000 eenvoudige beeldjes, mooi gerangschikt op “Niemandsland”. Zo ver je kon kijken; de kleur van gebakken klei. En alleen maar stilte. Oorverdovende stilte. Je weet dat hier iets moois is ontstaan en ik was fier dat ik dit met mijn eigen ogen kon zien en kon beleven.

De 600.000 kleien beeldjes in de installatie brengen een eerbetoon aan de 600.000 slachtoffers die vielen op Belgische bodem. En deze installatie symboliseert de hergeboorte van een hoopvol verlangen naar een nieuwe, meer vredevolle wereld…

Het lijken eenvoudige beeldjes maar als je goed kijkt zie je duidelijk een ruggengraat. Dit toont de kracht van het leven, zich schrap zetten en toch bezinnend. Wondermooi.

De namen van de peters en meters van de beeldjes -veelheid van mensen en nationalteiten die over 4 jaar in verschillende ateliers de kleien beeldjes maakten- werden via dog tags verbonden met de namen van de slachtoffers. Die dog tags kun je bewonderen in een glazen  kunstwerk met opschrift “The future depends on forgotten memories“.

De wandeling kan ook uitgebreid worden langsheen het poëzieparcours “ode aan de War Poets” , waar je via houten luidsprekers de stem van de dichter hoort. Maar vooral heel leuk voor de kinderen om in te spelen natuurlijk. Het is en blijft een familie uitstap.

En als laatste werden we begroet door de Cosmogolem, een houten reus waar de bezoekers een geschreven boodschap kunnen achterlaten in het luikje op de plaats van zijn hart. Ik liet dan wel geen briefje achter, maar dat doe ik graag hier…

 

Briefje uit/in het hart

Deze plek veroverde opnieuw een plaats in mijn hart. Al heeft het nu niet meer met sprookjes te maken. Ik voelde alleen maar verbondenheid, niemand wist een woord uit te brengen. Stilte overheerst over de site en je knikt naar andere bezoekers die je kruist, omdat je op dat moment samen in dezelfde gedachten verzonken zit; nooit meer… nooit meer oorlog.

Babs

Liefs zeg.maar.Babs