Personal, photography, through the lens

Camera-mama

babs camera-mama

Het is niet overdreven om te stellen dat ik een camera-mama ben. Vaak loop ik achter mijn kinderen aan, met mijn smartphone in de hand, met de vraag of ze even willen kijken. Please? Voor een koekske… Overdrijf ik soms? Worden mijn kinderen hierdoor getraumatiseerd? Of loopt het allemaal zo’n vaart nog niet? Ik begon toch serieus te twijfelen.

Mijn mama die neemt altijd foto’s 

Het mag wel eens gezegd worden dat mijn kinderen soms boos op me zijn. Dat ik wééral met mijn GSM in de lucht naar hen toeloop en dat ze er echt geen zin in hebben. Dan piekt het eerlijk gezegd wel eens bij mij. Ben ik nu echt zo’n freak geworden dat ik niet meer zonder mijn camera kan en elke beweging wil vastleggen? Beteuterd kan ik dan wel eens afdruipen,ja. Of heeft mijn lief zoveel compassie dat hij snel de kinderen een duwtje in de rug geeft. “Gow, voor mama.” Dan krijgen we als resultaat 3 beteuterde kinderen op een foto geplakt, alsof ze met zijn allen net te horen kregen dat er spruitjes op het menu staan.

“En was het leuk op vakantie?” “Ja hoor, kijk maar naar al die lachende gezichtjes”… 

camera-mama
Say cheese, or not…

Gemengde gevoelens

Wat ooit als een hobby begon, zo nu en dan en leuk , werd een passie. Ik zie de ganse dag door fotogenieke locaties, situaties die schreeuwen om in beeld gebracht te worden, details die ik wil vastleggen en gevoelens die ik wil overbrengen. Ik kan het niet beschrijven, maar ik kijk precies door een lens en spot vanalles dat ik dan in mijn geheugen grif voor later. “Ik moet hier zeker eens terugkomen als ik meer tijd heb…”

Maar die passie delen mijn huisgenoten dus duidelijk niet altijd en daar wil ik ook rekening mee houden. Het is tenslotte niet leuk om telkens tegen een smartphone te moeten praten en bij elke nieuwe sok die ik hen aantrek te moeten poseren. Dat snap ik ook wel. En als uw kinderen je als “mijn mama die altijd foto’s neemt” voorstellen aan hun vrienden, dan weet je dat er iets grondig fout zit. Dus werd het tijd om even gas terug te nemen. 

camera-mama
Mààààààmààààààà

De nieuwe wereld van Canon

Maar het zit nu eenmaal in de aard van het beestje. Na lang nadenken en twijfelen, wist ik wat me te doen stond. Ik schafte mezelf een spiegelreflex aan. Ik hoor jullie al denken “Ja, maar das toch ook een camera?” Inderdaad, een hele goeie zelfs. Maar het plaatste me wel in de positie dat ik wat meer moeite moest doen om dat ding mee te sleuren. Ook mijn drang om meteen te posten werd aan banden gelegd en ik nam me voor om me te focussen om de wereld rond mij. Een wereld die geen koekje verwacht na de klik. De wereld van de natuur en architectuur. Wat mij altijd opviel rond mij, kon ik eindelijk kwalitatief in beeld brengen. Wat met een smartphone nu eenmaal niet altijd kan in bepaalde omstandigheden. En na 6 maanden You Tube filmpjes kijken mag ik eindelijk eens alles in praktijk omzetten. Zalig, maar ook beangstigend. Ik ben nu eenmaal een perfectionist en wil altijd meteen alles goed kunnen. 

Dus vanaf nu hou ik mijn smartphone wat meer op zak en probeer ik mij die spiegelreflex eigen te maken. Trial and error. Want zo eenvoudig is het niet. Voor wie nieuwsgierig is naar hoe ik dat dan doe en waar ik mij kennis haal… binnenkort meer hierover mét een give-away! Maar ondertussen deel ik de allereerste beelden van mijn Canon 200D. En kijk… no kids. Wie had dat ooit gedacht? 

Eerste foto camera mama
Damme
camera-mama
Pluim Vlaamse Gaai 
camera-mama
Het uitzicht vanuit mijn keuken

En voor wie fan is van de portretten van mijn kinderen, no worries… heel soms hebben ze er wel nog eens zin in 🙂

camera-mama
Dag Brussel
Dancing Zoë

Dit gezegd zijnde… ik moet nu pannenkoeken bakken. Het valt af te wachten of dit met of zonder camera zal zijn.  Een klopper en pollepel zou handiger zijn, dat alleszins

B.