Personal

Dit was MIJN 2017!

Dit was MIJN 2017 zeg.maar.Babs

Wauw, wat een jaar was dit ook al weer. 2017 was bij momenten sluw en achterbaks en toch ook geestig en verrassend. Dit jaar werd er eentje van hoogtes die ik nooit zal vergeten maar ook van diepe dalen die ik met me zal blijven meedragen. Een jaar vol gemengde gevoelens en gedachten waar ik nog niet helemaal uit ben. Het lijkt alsof dit jaar niet volledig “af” is, alsof er mij morgen iemand zal zeggen “Jij mag er nog een maand aanbreien voor je het sluit.”. En misschien pas ik dan wel en zeg ik: “Laat maar zitten, we beginnen gewoon van vooraf aan.” Maar voor we weer van start gaan met 1 januari, laat me jullie eerst even meenemen naar de voorbije 12 maanden. Dit was 2017 voor mij…

 

 

januari 2017

Januari 2017

Voor het eerst vierden we oud en nieuw met ons gezin alleen. Tradioneler kon niet. Cava, gourmet, gezelschapsspelletjes spelen en vuurwerk kijken. Op tijd naar bed en voor het eerst in jaren opstaan zonder kater én met kinderen aan ons bed. Het jaar begon rustig en dat waren we niet gewoon. Was dit een eerste teken dat we ouder werden, of gewoon dat we ouderS waren. Beide denk ik, het eiste zijn tol. 3 jonge kinderen, onregelmatige werkuren en een nog onregelmatiger slaappatroon. Ergens in die eerste week van januari werd ik 36, werden de grijze haren talrijker en de rimpels wat duidelijker. En die verjaardag vierden we met een nachtje hotel, shoppen en uit eten. Wat heeft een vrouw nog meer nodig om haar leeftijd te vergeten en toch memorabel te maken. Het was ijskoud die dag maar ik kreeg het warm, want voor het eerst in lange tijd verraste S. me met een romantisch tweedaags tripje.

Februari 2017

Wat al in mijn hoofd bestond kreeg een plaatsje op het internet. Mijn blog werd geboren. Ik weet nog hoe nerveus ik was om te publiceren. En hoe nerveuzer ik was om het bekend te maken bij familie en vrienden. Ik dacht dat die mij voor gek gingen verklaren maar integendeel ze waren enthousiast en dat was een pak van mijn hart. Beetje per beetje begon ik meer te snappen van wordpress en de blogwereld. Hier en daar kreeg ik hulp en werden online banden gesmeed. Mijn eerste blogbericht zal voor altijd belangrijk blijven, ook al stelde het niet veel voor. Maar het opende wel een nieuwe wereld. Plots was ik meer dan mama, huisvrouw/verpleegkundige en partner. S. was fier op me en daar haalde ik mijn hartje aan op. Maar februari betekende ook een nieuw tripje, ditmaal trok ik richting Westhoek met 5 vriendinnen om te ontstressen en te relaxen. We planden ons jaarlijks reisje naar de streek van Westouter en wilden alleen maar genieten, lekker eten en lachen. We doken de jacuzzi in en dronken cava. Al viel er het één en ander tegen qua logement en gastvrijheid, toch kwamen we met een goed gevoel thuis. En dat was het bijzonderste. En tussen al die gebeurtenissen door werd mijn peuter een ware puber. De grijze haren vermenigvuldigden zich aanzienlijk.

 

 

Lente 2017

Maart 2017

Maart stond in teken van mijn blog en het experimenteren met woorden en foto’s. Waar schreef ik graag over en wat vonden jullie leuk om te lezen. Mijn camera werd mijn vaste bondgenoot en mijn gezin lijdend voorwerp. Ik schreef wekelijks 3 blogartikels en natuurlijk kon ik dat tempo niet aanhouden maar ik was nu eenmaal enthousiast. En als ik enthousiast ben, ga ik er volledig voor. Maar ook ons gezin evolueerde. Plots begon ik anders te kijken naar Vic. Hoe hij van een moeilijke, boze kleuter plots veranderde naar een gemoedelijke, verlegen en intelligente jongen. Hoe hij opeens de wereld rond hem beter leek te begrijpen en hoe hij vaker positieve aandacht zocht. Zijn knuffels werden intenser en zijn driftbuien zeldzamer. Hij praatte als nooit tevoren en bloeide helemaal open. Het was een verademing om te zien dat hij zich begon aan te passen op school en dat hij eindelijk zindelijk werd. Met veel ups en downs was het hem eindelijk gelukt. Vic werd groot en toch bleef hij nog zo klein. Maar dat zal aan mij liggen waarschijnlijk.

April 2017

Toen werd Zoë plots geveld door de hand-voetziekte. Ik zie haar nog altijd voor me, krijsend van de pijn en vechtend tegen haar slaap. Ontroostbaar moest ik haar achterlaten om te werken die nachten. Dat ene weekend zal me altijd bijblijven. Hoe machteloos je je als ouder dan voelt op die momenten. Dat je de pijn niet kan wegnemen en niet kan troosten. Ze had een ernstige vorm die zowel woekerde rond haar mond, handen en voeten. Zelfs weken erna konden we nog vellen van haar handen en voeten trekken. Ik had het nog nooit gezien en was erg onder de indruk. Het duurde even voor ze weer gewoon de slaap kon vatten en niet meer huilend wakker werd. Maar ze het werd beter en daar was plots de zon weer. De lente maakte haar intrede en we konden weer ademhalen. Onze weekendjes werden weer gevuld met buiten spelen, dagtripjes en de tuin zomer-klaar maken. Vitamine D en ons hartje ophalen na een te lange winter.

Mei 2017

In mei ontdekte ik de BuJo en probeerde ik dit me eigen te maken. Creatief plannen en organiseren. Het werkte ontspannend en plots vergat ik minder vaak afspraken en leek mijn huishouden ietsje vlotter te verlopen. Maar mei werd ook een keerpunt. Bij een stom accident brak S. zijn enkel en moest voor weken het gips in. Vlak voor een reis naar Wales met vrienden, tijdens onze verbouwingen en midden zijn cursus bedrijfsbeheer. Patat. Plots vielen plannen in duigen, moest ik de zorg voor de kinderen volledig op me nemen en was S. thuis van het werk. We hadden nog een week om te beslissen of de reis zou doorgaan en ik moet zeggen dat het heel moeilijk was om de knoop door te hakken. Het zou niet simpel zijn. Maar we beslisten om het toch te doen. En daar ben ik achteraf gezien wel blij om. Het was niet gemakkelijk, we kregen ook daar af te rekenen met enkele tegenslagen in de groep maar de fijne herinneringen nemen ze ons niet meer af. De week na onze thuiskomst moest S. onder het mes en zouden we ons dan volledig moeten concentreren op zijn revalidatie. Dus het was even een vlucht, vijf dagen even niet denken aan wat erna ging komen. En genieten van de mooie omgeving, wanneer gingen we anders nog eens naar Wales kunnen reizen?

 

 

zomer 2017

Juni 2017

Juni was een rollercoaster van emoties. Enerzijds werd S. geopereerd aan zijn enkel en viel de revalidatie hem zwaar. Als actieve man zat hij plots volledige dagen in de rolstoel gekluisterd, dat werkte op zijn gemoed en onrechtstreeks ook op het mijne. De zorg voor de kinderen en het huishouden draaiende houden was voor mij niet zo vanzelfsprekend, want ondertussen werkte ik door en moesten heel wat afspraken gebeuren naar het einde van het schooljaar toe. Veel ritjes heen en weer en weinig slaap. Een mens zou er chagrijnig van worden. Maar ook ontmoette ik nieuwe mensen. Ik werd uitgenodigd voor een tuinfeestje met slashparents ofte vrouwen/mannen die artikels schreven voor het gloednieuwe magazine Maison Slash. En ik was er bij. Vanaf nu zou ik nu en dan eens voor hen in de pen kruipen en mijn horizon verruimen. Dat gaf me een enorme boost. En Zoë’s verjaardag op die prachtige zomerse avond, ik zie haar nog altijd staan… “Happy Birthday” zingend voor zichzelf. Hilarisch! En toen kwam er weer een donderwolk de rust verstoren. Eind juni kreeg ik op het werk te horen dat er een reorganisatie aan de gang was en de kans reeël was dat mijn werk op de afdeling in het gedrang kwam. Mijn job werd plots iets waarover ik ook weer moest gaan piekeren. Daar waren de slapeloze nachten weer.

Juli 2017

In juli kwam eindelijk meer duidelijkheid over het werk. Maar het had zijn tol geëist. De sfeer op het werk was beneden het vriespunt en de beslissingen die werden genomen hadden toch een serieuze impact op ons gezin. Mijn uurrooster zou veranderen en ik zou loon en vrije dagen moeten inleveren. Geen fijne gedachten om zo de zomervakantie in te gaan. De veranderingen zouden pas in september van kracht gaan maar ik zat me nu al op te vreten. Hoe zouden we dat allemaal bolwerken? Gelukkig hadden we een kampeertripje gepland en konden we enkele weken het land ontvluchten. Even de werkelijkheid achter ons laten en heel primitief herbronnen. Met ons vijven en niets of niemand rondom ons. Bijpraten op een terrasje of zalig niets zeggen na het eten. De omgeving verkennen en spelen in het zwembad. Meer hadden we gewoon niet nodig. Al gooide Zoë’s slaaproutine wat roet in het eten. Ergens die zomer besliste ze dat slapen niets meer voor haar zou zijn. Slaaproutines van 2 – 3 uur vol drama en nachtelijke sluiptochten door de kamer werden een dagelijkse gewoonte.

Augustus 2017

Augustus werd een maand van nagenieten van onze reis en stilaan beginnen denken aan september. Even het leven on hold tot de drukte van school en het werk ons leven weer zou overheersen. Ook al was het op en top Belgisch zomerweer en leek de herfst al in het land te zijn, toch daalde er een soort rust over ons gezin. De boomhut voor de kinderen werd eindelijk afgewerkt en de revalidatie van S. verliep vlot. Even geen toestanden al was het natuurlijk wel druk. Twee maanden vakantie en 3 kinderen in huis, ik hoef er geen tekening bij te maken waarschijnlijk. Tot in die laatste week… S. thuiskwam met een brief… Na 3 maanden thuis, was hij niet meer welkom op zijn werk. BAM! In your face.

 

 

herfst 2017

September 2017

De eerste dag van het schooljaar, enkele uren nadat ik de kinderen veilig en wel naar school/opvang bracht crashte ik. Tijdens een gesprek op het werk werd het mij allemaal teveel. Al die emoties van de voorbije maanden leken een weg naar buiten gevonden te hebben. De tranen waren niet te stoppen de eerste dagen. Die tranen, hartkloppingen, slapeloosheid en lichamelijke onrust brachten me naar de dokter en die schreef me meteen rust voor. Na 3 dagen huilen beslisten S. en ik om niet bij de pakken te blijven zitten en spraken elkaar moed in. S. zou springen en zelfstandige worden, een eigen bedrijfje opstarten. En ik zou gaan praten met een coach op het werk, even mijn toenmalige blog laten rusten en aan een nieuwe website werken. Voor alle twee een nieuwe start. Dit kantelmoment zal ik nooit vergeten. Ik denk dat dit het belangrijkste moment van 2017 zou worden voor mij. Dat gesprek in de badkamer, al fluisterend om de kinderen niet te wekken.Van dan af aan zou alles gaan veranderen, ook al zouden we toch wat hindernissen moeten overwinnen eerst.

Oktober 2017

Op 4 oktober werd zeg.maar.Babs geboren. Die nieuwe start kreeg een naam, een lay-out en een plekje op het internet. Ik had serieus gevloekt, maar het was af. Als complete computer-leek had ik nooit gedacht dit te kunnen realiseren. Dankzij vele tutorials, mister Google en doorzettingsvermogen lukte het me uiteindelijk wel. En ik ben nog altijd ontzettend fier op het resultaat. Ondertussen waren mijn ouders naar het zuiden getrokken voor een lange tijd en moesten we ook van hen afscheid nemen. Al was het niet voor lang want we gingen midden oktober met zijn tweetjes op bezoek. Na een woelige periode was dat een heel aangename break van het dagelijkse leven. Die 5 dagen waren echt nodig om weer van elkaars gezelschap te genieten zonder dat alle zorgen in elk gesprek naar boven kwamen. Eens niet praten over werk, geld of gezondheid. Gewoon genieten van de zon, lekker eten, de omgeving en het gezelschap. En ondertussen werd het herfst, mijn favoriete seizoen.

November 2017

Dit was de maand waar alles wat in de plooi leek te vallen. S. werkte veel wat natuurlijk goed is als zelfstandige. Ik begon mij weer goed te voelen op het werk en de kinderen die groeiden en bloeiden als nooit voorheen. November was een soort rustpunt. Even kabbelend de dagen door, routine en ritme waar je rustig van wordt. Gezellige avonden en fijne momenten. Klein en onbenullig, maar soms is dit net wat een mens nodig heeft. Tijden waar je niet hoeft na te denken en eindelijk weer gemakkelijk de slaap kan vatten. De maand waarin we ook beslisten om elke maand op date te gaan en wat meer van elkaar te gaan genieten zonder de kinderen rond ons.

 

 

winter 2017

December 2017

En voor dat je het weet is het de laatste maand van het jaar. Werd de kleinste telg van de familie 2,5 jaar en mocht ze haar tijd in de opvang afsluiten. De laatste maand met een peuter in huis. Tijd om te mijmeren en eens stil te staan welke weg we al aflegden als gezin. Hoe fel alles veranderde sinds die koters er zijn en hoe het hem soms in de kleine details zit. Een lach die je herkent als de jouwe, een herinnering die van ons alleen is en het begin van tradities. Daar draait december om voor mij. Tradities. En in die korte tijd dat we een gezin met kinderen werden, ontstonden tradities uit het niets. Kerstboom versieren, kaartjes versturen, de ideale pakjes uitzoeken en de blije gezichtjes met Kerst. Een dagje Music for Life en een dagje pyjama. Het huis overhoop halen op zoek naar kerstmutsen en de grote schoonmaak op het einde van de kerstvakantie. Kleine dingen die elk jaar terugkomen en waar onze kinderen naar verlangen, waar wij gelukkig van worden en die alleen van ons zijn. Mislukte kerstkoekjes en al.

 

Babs

Liefs zeg.maar.Babs