Lifestyle, Personal

Een blik achter de schermen van mijn blog (The Sunshine Blogger Award)

achter de schermen van de blog, zeg.maar.babs

Ik schreef al over veel thema’s hier. Maar eigenlijk nog nooit over het bloggen zelf. Nu dat Lies van de blog Liesellove me enkele dagen geleden nomineerde voor de “The Sunshine Blogger Award” krijg ik nu toch eens de kans om over het onderwerp te schrijven. Bloggen over bloggen dus. The Sunshine Blogger Award is basically een lijst met vragen die bloggers elkaar voorleggen en dan moet ik dit dan op mijn beurt weer doen. Zo leren jullie eens nieuwe blogs kennen en kunnen jullie ons ook wat persoonlijker leren kennen. Dus bedankt Lies voor de inspiratie!

 

 

De lijst bestaat uit 10 vragen. En die probeer ik voor jullie zo goed mogelijk te beantwoorden. En als het saai wordt… sorry daarvoor 😉

 

Waarom blog ik? 

Het begon allemaal met een wedstrijd voor 2 pakken pampers bij bigcitylife.be. Om kans te maken moesten deelnemers een verhaal doorsturen over pamper-accidentjes die tot de verbeelding spraken. “Dat is nu eens iets voor mij”: dacht ik. Ik had namelijk enkele weken ervoor een ontplofte pampersituatie meegemaakt in onze gloednieuwe auto, in de file, met een graad of 30 buitentemperatuur en als dessert nog een kotske of twee. En ja, 1 maand later lagen die pampers in de kast 🙂 Het begon te kriebelen om nog iets te schrijven dus stuurde ik wat verhalen door naar mamabaas.be en werd vaste mama. Kort daarna is mijn blog geboren. Gewoon omdat het iedere keer naar meer smaakte. Omdat het een passie is geworden. Ik leer met vallen en opstaan elke dag bij. En net dat proces vind ik boeiend. Mezelf uitdagen, mij verdiepen in verschillende onderwerpen, tutorials verslinden en elke dag opnieuw nieuwe mensen leren kennen. Zonder dat ik er deur voor uit moet. Ideaal voor een mama met 3 kinderen, een druk huishouden en een uitdagende job.

 

Hoe kan ik het volhouden?

Dat is niet altijd eenvoudig. Vaak is tijd mijn grootste vijand. Mijn inspiratie daarintegen stopt nooit. Ik heb een ellenlange lijst met blogonderwerpen waar ik ooit eens tijd voor wil maken. Maar vaak zijn de interessantste onderwerpen ook die die het meeste voorbereiding vergen. Dit artikel heeft mij bvb bloed, zweet en tranen gekost omdat ik het zo perfect wou. Ik herwerkte de blogpost zo een 121 keer! Maar het resultaat mag er wel zijn, het is het meest gelezen artikel geworden sinds de start van mijn blog. Vaak lijkt het alsof alles hier zo vlot op het scherm vliegt, maar het tegendeel is waar. Ik steek er veel uren in, heel veel. En ja, soms komt er hier al eens een week of 2 niets online. maar dat is dan meestal omdat ik middenin een spannende netflix-serie zit. Of omdat ik gewoon geen zin heb. En zo hou ik het vol. Het mag en is leuk, maar het MOET niet. Geen haan die ernaar kraait als ik eens een dag of week of maand oversla.

 

Wat is de grootste voldoening die ik uit mijn blog heb gehaald?

De grootste voldoening is als mensen zichzelf herkennen in wat ik schrijf, mij laten weten dat het hen raakte of als lezers zich krom lachen met wat ik meemaak. Daar draait het voor mij om, jullie. Zonder jullie was dit gewoon een naslagwerk geworden of een dagboek, met slotje en al. Maar ik koos ervoor om mijn woorden niet af te schermen en jullie de kans te geven om mee te lezen en dat doen jullie ook. Elke keer opnieuw. Jullie spreken me aan, vertellen me wat jullie zo leuk vinden aan Zeg.maar.Babs en ook al weet ik dan vaak niet wat te zeggen, dit is het grootste compliment dat ik kan krijgen. Jullie schouderklopje.

 

Welke topics spreken mijn lezers het meeste aan?

Jullie lezen heel graag mee over persoonlijke zaken. Toen ik schreef over de vroeggeboorte van Vic waren de reacties massaal. Dat had ik niet zien aankomen. Er zijn zoveel mensen die hetzelfde meemaakten, maar hun gedachten hier niet over kwijt kunnen. Dan ben ik blij dat ik wat kan helpen door mijn woorden neer te schrijven. Ook uitstapjes en tips voor trips worden gretig gelezen. Ik merk dat mensen vaak op zoek zijn naar wat last minute inspiratie om hun kroost te entertainen. En dat herken ik. Ik ben ook vaak op zondagmorgen door het internet aan het scrollen op zoek naar tips. Het komt er dus eigenlijk op neer dat ik mijn eigen leven als referentie gebruik voor wat ik met jullie deel. Wat zou ik zelf graag lezen? Dat is meestal de eerste vraag die ik mezelf stel als ik weer aan het schrijven ben. Maar wat ik het liefst schrijf zijn grappige ankedotes, zoals deze. Zalig toch om met een glimlach weer iets te delen met jullie over dagdagelijkse dingen die verkeerd lopen.

 

Wanneer blog ik? 

Letterlijk op elk uur van de dag. Ik heb het geluk dat alle kinderen reeds naar school gaan en ik in shiften werk. Ik ben heel vaak thuis en dan heb ik het rijk voor mij alleen om hier wat neer te pennen. Maar bloggen is meer dan hier te zitten tokkelen. Het is promoten via FB, IG en Pinterest. Het is foto’s maken, foto’s bewerken, opzoekwerk doen, veel lezen en lijstjes maken. En dat gebeurt de hele dag door. IPhone in de hand, nu en dan even IPad om blogs te lezen en veel voor de computer zitten. Ik blog ook altijd in de keuken. Terwijl de kinderen spelen, de aardappelen op het vuur staan of als het Temptation Island op TV is. Ja het is druk en ja het is soms stressy. Maar ik doe het gewoon supergraag. En mijn kinderen halen er ook hun voordeel uit. De koekjes die ik bak voor de blog, wie mag die opeten denk je?

 

Kennen mijn lezers de dame achter de blog?

Ja. Ik ben wie ik ben. Ik probeer mij niet perfect voor te stellen. Integendeel ik wil dat jullie het gevoel hebben: “Oef, het is daar ook zo”. Vooral in de reeks #ouderzonden neem ik geen blad voor de mond. En in het artikel over het afgelopen jaar gaf ik mezelf bloot. Eerlijkheid en authenticiteit vind ik heel belangrijk. Al zijn er onderwerpen waar ik niet over blog natuurlijk. Te persoonlijk, omdat ik er andere personen niet in wil betrekken of gewoon omdat ik er niet klaar voor ben. Ik koos voor deze blog en mijn vriend staat er ook 100% achter. Mijn vrienden, familie of kennissen kozen hier niet voor, al steunen ze me volledig. Ik zal dan ook altijd toestemming vragen voor zij in beeld komen. En wat met mijn kinderen? Al lijkt het erop dat mijn kinderen een publiek leven leiden, ik vertel niet alles en toon niet alles. De dag dat zij zeggen “neen” dan komen ze niet meer in beeld. Dan schrijf ik wel over natuurfotografie of zo 😉 Maar voorlopig is het nog dikke fun.

 

Heb ik dromen voor de blog?

Een heel verre reis maken en daar dan elke dag verslag van mogen uitbrengen. Maar ik weet dat dit niet voor de nabije toekomst is. Daarom kies ik voor deze droom; mijn fotografieskills een niveau hoger tillen. Daar ben ik nu druk mee bezig. Ik verslind fotografieartikels en lightroom tutorials. Mijn spiegelreflexcamera is in aantocht en ik ben mij aan het informeren voor een online cursus fotografie. Misschien dat ik het onderwerp “fotografie” zelfs een plaatsje op blog geef, met eenvoudige tips en tricks. En ja, ook iets rond kindermode, mijn tweede passie 🙂 Je ziet dat ik niet stilzit en dat ik nog lang niet uitgekeken ben op het bloggen.

 

Ben ik een ochtend of avond mens?

Ergens tussenin. Ik slaap heel graag. Maar met 3 koters is uitslapen is pure luxe voor mij. En het tot kot in de nacht uitgaan is al lang niet meer aan mij besteed. Ik functioneer dus het best ergens midden de dag. Raar hé voor een nachtverpleegster. Misschien dat ik daardoor continu moe ben en gewoon heel graag mijn bed zie. Bloggen doe ik het liefst overdag, terwijl de kinderen op school zijn. Na 20u gaat het wat minder vlot, maar het gebeurt toch al te vaak dat ik pas na 23u de computer afsluit omdat ik het uur uit het oog verloor.

 

Welk diep geheim wil ik wel met jullie delen?

Na 37 jaar op deze wereld waaronder 30 jaar lezend en schrijvend, snap ik nog steeds de  D T-regels niet.  Ik probeer die te voorkomen door de juiste schrijfwijze op te zoeken of gewoon een ander woord te schrijven. Maar ik kan niet garanderen dat er op de blog geen foutjes te lezen zullen zijn. Ik weet dat velen onder jullie hier allergisch voor zijn, maar stuur mij een berichtje en dan pas ik het aan. Het is zoiets als puistjes uitduwen bij anderen, vies maar we vinden het stiekem plezant om het op te lossen. Niet dan?

 

Tot slot nomineer ik Utsepot blog , Hoofdstuk 3 en Madame Octopus voor de Sunshine Blogger Award. Ga eens lezen op hun blog en doe hen de groeten van Babs 🙂

 

Babs

Liefs zeg.maar.Babs