Personal

Een laatste rondje (#herfsteditie)

Een laatste rondje

Ik las het al bij vele bloggers, een reeks waar de schrijver even stilstaat bij de afgelopen weken of maanden. Zoals de maandelijks reeks hier of de wekelijkse reeks hier en hier. Ik vind die overzichtjes persoonlijk altijd heel leuk om te lezen en ze werden dan ook mijn favoriete leesvoer op vrijdagavond. Vroeger zat ik aan de toog met jeugdvrienden op vrijdag. Dan bleven we plakken omdat we zoveel te vertellen hadden over de voorbije dagen en voor we het wisten zaten we er weer als laatsten. Maar sinds een jaar of 10 heb ik mijn barkruk ingeruild voor het comfort van de zetel. Geen eindeloos gefilosofeer of skjibier (een laatste drankje) meer om 03u ’s morgens. Ja, soms mis ik die tijd wel eens. En daarom las ik 1 keer per maand (zou althans de bedoeling moeten zijn, maar 1 keer per seizoen kan ook ;-)), op vrijdagavond, een laatste rondje in. Even terugkijken op de momenten waar het glas half vol of eerder half leeg was de voorbije weken. Haal een drankje (nootje iemand?) en zet je bij.

#halfvol

  • Een ode aan de herfst. Het seizoen waar gezelligheid en kaarslicht (zonder anti muggen geur) weer centraal staan. Dagen waar je zonder schuldgevoel onder het dekentje mag genieten van melige (kerst-)films. De hemel die ’s morgens en ’s avonds roze – oranje kleurt of de bladeren die hun eigen weg gaan. De herfst en ik zijn BFF’s.
  • Op je 37e aan een nieuwe opleiding beginnen? Ja, ik kan dat. Hier kon je al lezen dat ik het allemaal zo goed niet meer wist. Tot deze opleiding mijn pad kruiste en ik dacht: dit is het! Het werd de opleiding Desktop publisher met optie Grafisch ontwerp. M.a.w. ik bijt me vast in programma’s zoals Illustrator, Photoshop en Indesign. Ja, ik werd ergens overnight gewoon een computernerd. Wat ik hier precies mee zal aanvangen? Daar ben ik stiekem mee bezig. Spannende tijden hier, dit is het minste wat je kunt zeggen.
  • Na jaren nadenken liet ik eindelijk die tattoo zetten. Ik ging niet over één nacht ijs, ik vond dat persoonlijk nogal een grote beslissing. Wat ik wilde wist ik al een tijdje… een klaproos als herinnering aan mijn papa. Klaprozen staan symbool voor strijders en dat was mijn papa. Ook zijn het de bloemen die na een lange winter weer tevoorschijn komen, zomaar langs de kant van de weg, in het gras, in de gracht. Ze lijken elk jaar opnieuw te willen zeggen: “Nog eventjes geduld, de lente is in aantocht…” Getekend door mijn lief. 
  • Last minute een übercoole verjaardagstaart maken? De gedachte alleen al bezorgde me stress, maar ik kreeg het weer voor elkaar. Dankzij Pinterest, prutste ik een donutrups in elkaar. OK, hij zag er niet al te happy uit maar de jarige had een taart en ik moest niet met het schaamrood op de wangen de vriendjes van de klas ontvangen.
  • Ik mocht op een feestje nog eens kampvuurliedjes zingen. Call me crazy, maar ik vind dat dus zalig. Al was het deze keer zonder kampvuur, gitaar of  dekentje. We werden ouder, dus deden we het aan tafel, in hoge hakken met een bord pompoensoep voor de neus. Nog steeds even vals. OOOOOOOH dieeeeeeeee Woutertje Woutertje…..
  • Amsterdam met mijn lief. Niet aangereden worden door fietsers en last minute souvenirs scoren voor de kids. Tussenstop langs den Ikea en ons volproppen met hotdogs aan de uitgang. Living on the edge.

#Halfleeg

  • Een pump zonder hak op een feest.
  • Een kind die het huis als één groot kleurboek ziet en de nagellak in handen krijgt. I kid you not.
  • Een body + corrigerend ondergoed + panty’s dragen voor een feestje. Over die keer dat ik meer tijd doorbracht op het toilet dan op de dansvloer.
  • Een chronisch verstopte neus hebben. Het neusgat is wisselend. Net als mijn humeur.
  • Huiswerk krijgen en het woordje examens in de agenda noteren. Ik krijg er spontaan stresspukkels van. Plots word ik weer geteisterd door nachtmerries over wiskundige formules, bewijzen en totale blackouts. 
  • Een rammelende auto, afspraak bij de garagist met 2 jengelende kinderen. Denk hierbij, veel te warme wachtkamer, geen wifi en kind 1 die kind 2 inpakt in toiletpapier. Ze hadden Halloween wat te letterlijk genomen. 
  • Ik schminkte mijn dochter als prinses en ze begon te huilen toen ze zichzelf in de spiegel zag.
  • Slapeloze nachten, waar zelfs het volledige handboek van Lightroom Classic geen soelaas bracht. 443 bladzijden dik. Damn you nachtshiften.
  • De Sint die niet gehaast is. Als je dochter al belt naar de Oude Man om te vragen wanneer dat speelgoed eindelijk af zal zijn, dan weet je dat de gekte misschien wat te vroeg begon. Ik loste het op met deze leuke aftelkalender, maar nu is er ruzie om wie eerst mag kleuren.  #warzone
  • Een donutrups maken en geen enkel vriendje die donuts lust. Welk kind lust nu geen donuts??? Het werden donuts als ontbijt, middagmaal en avondeten dat ene weekend. Ik ben blij dat ik moest werken 🙂

We eindigen met een kleine voorspelling voor komende winter

Nog steeds interesse in een job bij Bond Zonder Naam,

B.