Personal

Elk zijn hobby…

Het is officieel, we zijn ergens eind 2017 in de hobbyfase terechtgekomen. Niet voor mij, wel voor mijn kroost. Mijn hobbyfase is ergens in de laatste 9 jaar wat op de achtergrond verdwenen, ondergesneeuwd door mijn huisgenoten. En ja, laten we eerlijk zijn… ik heb er een groot aandeel in, ik schreef ze tenslotte zelf in bij de sportclub. Vanaf nu ben ik naar de tribune verbannen of op zijn minst tot taxichauffeur gepromoveerd. 

Voetbalmama of niet? 

Geef toe dat het soms moeilijk is om te weerstaan aan die smekende puppy-oogjes, graaiend naar dat blaadje van de sportclub die ze op school onbezonnen uitdeelden. Ballet, voetbal, muziekschool, turnclub, tennis … je kunt het niet verzinnen of mijn kinderen probeerden me al te overtuigen voor één of andere sporttak. Scheve koprol, iets wat lijkt op breakdance, rondvliegende tennisballen of schermpogingen met takken. Hopend op zo weinig mogelijk gewonden bij uitvoerder en omstaanders, liet ik het allemaal wat over me heen glijden…. tot de voetbalperiode eraan kwam… Plots wou Vic enkel nog voetbalschoenen dragen (want die renden sneller, echt waar mama…) en was Ferre overtuigd dat zijn kopballen de beste waren. Terwijl de twee jongens mij probeerden te overtuigen van hun voetbaltalenten, begon ik al te vrezen voor koude voeten aan de zijlijn van het voetbalveld. Koude voeten en modderige was… I don’t think so! Mij zullen ze niet liggen hebben. Begrijp me niet verkeerd. Ik heb bewondering voor alle voetbalmama’s overal ter wereld, jullie verdienen een standbeeld. Ik kom graag klappen die dag, maar ondertussen sta ik liever in een warm zaaltje die ruikt naar stinkvoeten of paardemest in ons geval.

Paardengeur op woensdag

Dus zo kwam de dag dat ik met de oudste zoon voor het eerst naar de paardrijles ging. Mijn intuïtie zei dat het iets voor hem zou zijn. Niet te competitief en op eigen tempo. Als grote dierenvriend was hij meteen gewonnen voor het idee en sindsdien ruiken wij op woensdagavond naar paarden. Nu moeten jullie weten dat ik zelf doodsbang ben van paarden. Totaal buiten mijn comfortzone. Ik had ooit eens een paardrijles (en ik was al oud en al) en zat te wenen op dat paard omdat ik bang was er af te vallen. Zodra dat beest vooruit ging, dacht ik dat mijn laatste uren waren geteld. Ja, ik kan soms nogal eens drama queen zijn. Maar om terug te keren naar Ferre’s hobby… dacht ik dus op het gemak in de kantine te kunnen wachten tot hij klaar was met de les. TEUT, think again! Er wordt verwacht van de mama’s dat die helpen met het opzadelen en afzadelen (of hoe het ook heet). Dus deze mama moet een bit in die enorme bek steken en met het hoofd onder dat paard gaan bengelen om dat winterdeken dicht te doen. Karma is a bitch.

 

Witte pyjama

En zo volgde vorige week nummer 2. Geen paardrijden, want Vic is al even gek op paarden als ik, maar wel judo. Nu kan hij de tatami (haha, blijkbaar heb ik toch al iets geleerd tijdens de eerste les) onveilig maken ipv de zetels in onze living. Ik geloof dat ik dat kind nog nooit gewoon in de zetel zag zitten. Altijd rollend, op zijn hoofd staand of vallend na één of andere ninja-move. Kan hij nu dus allemaal in een witte pyjama gaan doen op woensdag en zaterdag. Tijdens een oefenwedstrijdje zal hij eindelijk zijn zetelgewoontes kunnen omzetten naar één of andere greep tot de overwinning. De kleine ninja bereidde zich zelfs voor door judo-filmpjes te kijken de dag voordien. En na zijn eerste les kwam hij keifier in zijn veel te grote witte pyjama naar me toe om te zeggen dat hij vanaf nu elke dag naar de judo wou. Echt, als het kon dan bracht ik hem elke dag. Voor die blinkende oogjes alleen al en ook een beetje omdat ik daar tenminste alleen een 5- jarige hoef aan te kleden… die is geen 2,5 m hoog en die tanden vallen ook beter mee.

 

Diva-stories

Last but not least… Zoë.  Die is net als ik trouwe supporter op woensdag. Altijd even enthousiast, al doet ze dat op haar eigen manier. Bij het paardrijden roept ze de ganse manège bijeen omdat ze ook op dat paard wil of een ijsje wil hebben en als het kon liefst beiden én samen. Terwijl ze op de judo de mat als haar eigendom claimde en ook zo’n witte pyjama aan wou. Dan sta je daar tussen andere mama’s met een schreeuwende peuter… “IKKE OOK!!!!” Al gingen haar broertjes muurklimmen of wielrennen. “IKKE OOK!!!! OOOEEEE (zo noemt ze zichzelf) IJSJE!!!! WEEEEEEE” En dat terwijl ik die kleine diva onder mijn arm hou en niet weet waar te kijken. Dan ben ik plots blij dat ik moet afzadelen en mij onder dat paard kan verstoppen. Maar we hebben goede vooruitzichten, vanaf januari mag miss dansen. Dansen op de liedjes van K3 en allerlei andere rooskleurige danshits. Dan mag ze de show stelen, de vloer claimen en alle aandacht opeisen die ze wil. Geen pyjama maar een danspakje, tippelende voetjes en van Oya lélé doen. Ferre, Vic en ik deze keer aan de zijlijn om te juichen. De jongens zijn zelfs zodanig enthousiast dat ze nu al vragen of de Ipad mee mag die dag.

 

En ik?

Ik rij rond en ik applaudisseer. Drink wat cola zero en kijk op mijn horloge. Nog 10 minuten, nog 3 minuten,…dan weer eten maken, bad, verhaaltje lezen… Maar ondertussen ben ik fier op mijn kinderen, die zichzelf ontplooien en talenten ontdekken die ze van zichzelf nog niet kenden. Cijfer ik mijzelf nu weg tijdens die drukke dagen? Taxi spelen en aan de zijkant staan…Neen, want  in elk van hun hobby-uurtjes en tijdens elke autorit ben ik bezig met mijn hobby. Zwemmen, lopen of lezen lukt nu even niet maar ik schrijf in mijn hoofd anekdotes voor hier. Want ergens in 2017 werd dat mijn hobby. Beelden in mijn hoofd ontstaan en ’s avonds tot woorden omgezet op een wit scherm. Dan schrijf ik zo’n 900 woorden in een uur terwijl mijn kinderen uitgeteld liggen te slapen en mijn man naast mij komt te staan en vraagt “Hoe was het vandaag…?”.

 

Babs

Liefs zeg.maar.Babs