Personal

En toen reed ik Brussel binnen…

Een paar weken geleden vroeg ik aan jullie of jullie misschien vragen hadden voor mij. Ik kreeg gelukkig geen al te vreemde vragen zoals het kleur van mijn ondergoed (zwart) en de maat van mijn schoenen (39), maar wel deze vraag van Evi:

 

Wat is het engste wat je hebt meegemaakt

Eigenlijk hangt mijn leven aaneen met enge dingen die ik overwin, of niet overwin. Ik ben namelijk een broekschijter eerste klas. Hoogtes, laagtes, donker, massa’s, drukte, spinnen, snelheid, ondersteboven, falen, rekenen, … Get the picture? De schijtluis in ik komt zo nu en dan eens naar boven en dat gaat gepaard met okselvijvers en gegil. Of op zijn minst snel getetter op een heel hoog en irritant toontje.

Eén van mijn vervelendste angsten is het autorijden op onbekende plaatsen en dan vooral op de autosnelweg en waar het kei kei druk is. Niet zo handig als je op een vrijdagmorgen om 09u in Brussel wordt verwacht. Het openbaar vervoer was geen optie want dan was ik de ganse dag onderweg geweest (en daarbij ik heb een schrik om de trein te missen, dat bezorgt me ook stress). ik woon nu eenmaal niet dichtbij stedelijk gebied. Maar op de rand van de beschaving tussen prei en koeien in het mooie West-Vlaanderen. Dus er stond mij vandaag een rit van een uurtje tot in de hoofdstad te wachten, voor de eerste keer in mijn leven, helemaal alleen. Mijn GPS en ik. Gelukkig is het tijdperk van kaartlezen voorbij, want dan was ik er zeker niet geraakt.

Goed op tijd vertrok ik, cécémel en granny in de hand. Moest er iets mislopen, dan had ik tenminste eten en drinken bij. Over een uurtje zou ik er zijn. Brusselse Expo ik kwam eraan! Het eerste uur verliep alles inderdaad vlot. Verkeer viel mee, niet teveel invoegen of werken enz. Maar op het laatste van mijn rit stuurde de GPS mij recht het centrum van Brussel binnen. Hier klopt iets niet dacht ik. De basiliek van Koekelberg doemde recht voor me op. De okselvijvers begonnen zich te vormen, maar ik haalde diep adem en zei tegen mezelf: “You can do this!” En ik reed de busstrook op. “What the hell!” Wij hebben dat hier niet, hé. Een rijstrook voor bussen en daar stond ik dan schoon. Manoeuvreren dan maar. In Brussel. Right. Dan stuurde de GPS mij rond de basiliek LINKS. Je kon helemaal niet naar links. Weer wat gemanoeuver en de stress begon te komen. Overal een wirwar van schoolgaande jeugd, bussen, auto’s die flikkerden en fietsers tussenin.

Ik weet niet meer hoe ik op de parking van de expo ben beland, echt complete black-out. Maar ik was er. Ruim op tijd. 8u30, nog even tijd om te bekomen.

Hmmm, weinig volk hier op de parking bedacht ik me plots. Even checken. Lap, verkeerde parking. “U moet terug de parking af, snelweg op, en tweemaal rechts” En die meende dat dus echt. Echt, he. Ik had net de basiliek van Koekelberg gezien en die stuurde mij gewoon weer de andere kant op! En ik had al voor mijn parking betaald ook. 5 eur.

Ok, terug naar af. Parking E. Parking E. F#cking parking E. “Sorry, complet madam” Adem in, adem uit. Adem in, adem uit.

Om 9u20 kon ik eindelijk de auto parkeren en de expo binnenstappen. Gelukkig hadden ze chocoladebroodjes en croissants voorzien. Maakte veel goed. Al kon ik wel een douche gebruiken.

 

Babs

Liefs zeg.maar.Babs

 

 

 

Wij waren uitgenodigd door Thule voor de lancering van de Sleek wandelwagen op de Bayboombeurs. Bedankt voor de uitnodiging. Ga zeker ook eens langs dit weekend. Het is de moeite!

 

#40dagenbloggen, blogpost 34/40, skipdagen 4/6