Personal

Het geboorteverhaal van Zoë Jane, 2 jaar later verteld

Geboorteverhaal Zoë Jane

Vrijdag 12/6/2015. Vandaag dus precies 2 jaar geleden.  We hadden die dag hoog-zomerse temperaturen, een dag waar ik zolang naar had uitgekeken…Die dag zal voor altijd in mijn geheugen gegrift staan. Op 12 juni 2015 werd mijn droom namelijk werkelijkheid … Je zult snel begrijpen waarom.

Deze keer moest het perfect zijn.

Mijn twee eerdere zwangerschappen en bevallingen waren moeilijk geweest, mijn zoontjes zijn twee wonderkindjes en werden niet zonder zorgen groot. Geen zorgeloos materniteitverblijf en geen baby in mijn armen of in het wiegje naast mijn bed. Waarom dan toch een 3e? Daar hebben we heel goed over nagedacht. Het was geen simpele beslissing, maar ik kon het niet afsluiten. Ik wou een kers op de taart, een perfecte afsluiter. Na overleg met de arts en 6 maand onderzoek en behandeling kregen we eindelijk groen licht om voor dat 3e kindje te gaan, onze arts geloofde erin dus wij ook. We kregen eerst nog een miskraam te verwerken maar we lieten ons niet ontmoedigen. In november konden we eindelijk opgelucht ademhalen, het zat goed deze keer.

Het buikje

De zwangerschap verliep in het begin vrij stroef, ik moest de eerste 3 maanden rusten omdat ik en bloeding kreeg. Gelukkig kwam dat goed. Ik had geen last van misselijkheid of andere zwangerschapskwaaltjes en kon na 12 weken terug aan het werk, maar ik werd al snel geveld door griep en een longontsteking. Van werken was er geen sprake meer. Tijdens die moeilijke periode, precies de dag van mijn verjaardag,  kreeg ik te horen dat we meisje verwachtten. Wat een geweldig nieuws. Ik zag het als een teken, een ander geslacht en dus een volledig ander verhaal. We durfden eindelijk onze zorgen wat los te laten en te genieten van de zwangerschap. De laatste drie maanden, waren heerlijk. Behalve de gebruikelijke kwaaltjes, verliep alles prima. Ze groeide goed en het zag ernaar uit dat ik mijn zwangerschap zonder zorgen tot 38 weken zou uitdoen.

2015-05-17 10.00.44

Geen natuurlijke bevalling

Omdat Vic ter wereld kwam in uiterst spannende omstandigheden wist ik vrij snel dat een natuurlijke bevalling niet meer mogelijk zou zijn. Mijn vorige bevalling eindigde in een gecompiliceerde spoedkeizersnede. De gynaecoloog wou deze keer niets aan het toeval overlaten en ik werd van dichtbij opgevolgd. Ze maakte me duidelijk dat ik op het eind van deze zwangerschap zeker geen weeën mocht krijgen en ze de keizersnede samen met een andere collega zou uitvoeren. Dat het een spannende bevalling zou worden, was meteen duidelijk. En dus werd alles minitieus gepland. We kozen in overleg met de arts om op vrijdag 12/6 Zoë voor het eerst te ontmoeten, ik zou dan precies 38 weken zwanger zijn. Het blijft een heel raar gegeven om weken op voorhand te weten wanneer alles gaat gebeuren. Maar je kunt plannen. Opvang voor de kinderen regelen, wanneer je o.a. de doopsuiker moet klaar hebben en je kunt concreet aftellen. 12/6 stond met een rood hartje omcirkelt op onze kalender. Zoë-dag stond er.

D-Day

We werden rond 7u15 in het ziekenhuis verwacht. 1 verdieping lager dan waar ik toen werkte,  zou ik 5 dagen samen met mijn dochter doorbrengen. We kregen een mooie, ruime kamer met zicht over de parking toegewezen. Onze namen stonden als eerste op de lijst en ik weet nog hoe spannend ik het allemaal vond. Het uurwerk dat voor mij hing, verloor ik geen seconde uit het oog, maar het wachten duurde toch wel erg lang. “Het zou nog eventjes duren, de dokter was een spoedkeizersnede aan het uitvoeren.” Meteen voelde ik medelijden met de vrouw die daar nu lag, verward op de operatietafel. Eventjes slikken toch wel.

2015-06-12 07.20.30P1040252

Eindelijk mochten wij, eindelijk gedaan met aftellen! Aan de operatiezaal trok S. zijn papa in spé- plunje aan. Ik grapte dat hij net een knappe arts leek. En we vroegen aan de verpleegkundige om nog even een laatste dikke buik- foto te nemen. De sfeer was heel luchtig, we lachten en maakten ons niet te veel zorgen. Zal wel schijn geweest zijn, want ik weet dat ik toch behoorlijk zenuwachtig was. En dat zal S. al zeker geweest zijn.

P1040255P1040254

De epidurale werd vlot geplaatst, maar toen begon het toch. Ik werd vlug duizelig en had last van een lage bloeddruk. Ik moest echt vechten om niet flauw te vallen terwijl de gynaecologen mij voorbereidden op de sectio. Met dank aan de anesthesiste die tegen me bleef praten en S. die mijn hand vastnam om me moed in te spreken kon ik toch de volledige bevalling meemaken. Ik had een heel ijl gevoel in mijn hoofd maar vocht ertegen. Via de lamp boven mij kon ik alles meevolgen. Klinkt raar maar voor mij was dat een geruststelling. Zal wel de controle-freak in mij zijn. Ook dat de artsen onder elkaar ontspannen over hun vakantie aan het praten waren stelde mij heel gerust.

Daar was ze dan

Om 11u08 zag ik haar voor het eerst. De dokter zei nog: ” Hier is ze dan!” en toonde ze me net boven het doek uit. Met een felle kreet zei ze “Hallo” en toen werd ze door de pediater verzorgd die de bevalling bijwoonde. Wat zeker een half uur leek, duurde vast maar 5 minuten. Ik kon bijna niet ademen van de spanning. Zou alles OK zijn? Zou ze genoeg wegen om mee te mogen naar de kamer? “Er is toch echt niks mis hé?” vroeg ik. S. stelde me meteen gerust en toonde een foto van haar. “Perfect” zei ik. “Hoe zal ze heten?” werd er ons gevraagd. “Zoë Jane, maar we noemen haar kortweg Zoë…” Zalig om dit eindelijk eens tegen iemand anders te mogen vertellen. Een geheim dat je al die tijd moest verbergen, mocht eindelijk onthuld worden, alhoewel S. zijn mond enkele keren voorbij praatte tijdens de zwangerschap 🙂

P1040260P1040258P1040259P1040261

En toen mocht ik haar vastnemen. Huid op huid. Maar op dat moment werd het me teveel. Zo hard had ik er tegen gevochten, ik werd toch onwel. De spanning, de epidurale verdoving en de ontlading, alles samen zorgde ervoor dat ik geen kracht meer had om mijn dochter vast te houden. Ik was zo bang om haar te laten vallen dat ik haar meteen aan papa gaf. Schuldig dat ik mij toen voelde! Hij kreeg de eer om haar als eerste te leren kennen omdat ik nog een tijdje op recovery moest blijven. Terwijl ik daar lag te bekomen, hadden S. en Zoë hun allereerste vader-dochtermoment. En ik kon weer mijn ogen niet van het uurwerk houden.

p1040262.jpg

Een uur later mocht ik EINDELIJK ook naar de kamer. Ik ga nooit vergeten wat ik toen zag…S. in de zetel en Zoë lag (nog ongewassen) in haar blootje op zijn borstkas. Smekkend was ze op zoek naar de borst. S. lachtte zich bijna kapot door het kietelend gevoel, de tranen rolden over zijn wangen. Die was zooo blij dat ik er was en Zoë waarschijnlijk ook. “Eindelijk eten!” moet ze gedacht hebben 🙂 Door de drukte op de afdeling moesten we nog even afwachten hoeveel ze precies zou wegen. Het bleek een geweldige 3kg 325 te zijn. Mijn dikste baby ooit 🙂

P1040263P10402682015-06-12 17.16.592015-06-12 19.26.302015-06-12 21.48.29

Was het perfect?

Van de eerste nacht af aan wist ik dat Zoë een hele pittige dame zou worden. Het was een uitdaging om haar rustig te houden en ik moest het stellen met heel weinig slaap. Maar in mijn ogen was het perfect. Mijn dochter lag bij me, ik kon haar aankijken en knuffelen wanneer ik wou, meteen starten met borstvoeding en genieten van bezoek die deze keer voor ons beiden kwam. Ondanks het vele gehuil en het moeilijk op gang komen van de borstvoeding, wist ik mij met mijn geluk geen blijf. De roze wolk, eindelijk wist ik wat het was. Ik kon mijn zwangerschappen en bevallingen afsluiten… De kers op onze taart was er.  Ons 5-delig gezinnetje was compleet, daar twijfelde ik geen seconde over.  Wat ik de eerste nacht ondervond, daar kreeg ik later gelijk in; ze is een pittige tante, maar dat is een ander verhaal…

img_5280.jpg

Een gelukkige verjaardag, meid!

Babs

img_0706