Personal

Ik heb nooit iets gehad met kunst… dacht ik

Deze blogpost verscheen eerst op mamabaas.be

Ik heb nooit echt iets gehad met kunst. Of toch niet met moderne kunst. Strepen en vlekken in alle kleuren (of net niet) op een doek. Meer haalde ik er niet uit. Ik begreep al helemaal niet dat mensen er een boodschap, gevoelens of statement in zagen of er zelfs emotioneel bij werden. Ik denk dat ik de enige niet ben die al eens de uitspraak deed “dit kan het kleinste kind ook”… Tot je zelf kinderen krijgt…

IMG_4454

Moeten er nog bananendozen zijn?

Onlangs was ik in gesprek met een andere mama over de kunstwerkjes van onze kinderen. Haar dochtertje gaat naar de onthaalmoeder en brengt nu en dan eens een creatief werkje mee. “Ik hou al haar kunstwerkjes bij,” vertelde ze me. “ Maar éénmaal ze naar school zal gaan, lukt dat toch niet meer? “
Toen moest ik eerlijk bekennen dat ik van mijn 3 kinderen nog nooit iets heb weggegooid. Ik hou alle tekeningen, knutselwerkjes, losse blaadjes, kroontjes, gedichtjes,… bij. Mijn oudste zoon is nu 8 jaar en dus hou ik nu al 8 jaar alles bij. Dit zijn nu ongeveer 4 bananendozen van hem alleen… En ik heb 3 kinderen….Dat zullen in de toekomst heel veel bananendozen zijn.
Mijn vriend zal zijn droom moeten aan de kant schuiven, die man cave in onze bergplaats zal er wegens plaatsgebrek hoogst waarschijnlijk nooit komen. Geen toog, pooltafel of koelkast vol bier voor de vrienden. Wel dozen vol krabbels, ondefinieerbare figuren in boetseerklei, kopvoeters, verfhandjes en kaasdoosjes met rijst in. Al die dingen die voor mij vroeger geen betekenis hadden, kan ik nu niet loslaten.

Zeg niet gewoon krabbels

18671185_890322674451242_8208738931203861113_n

In die krabbels zie ik nu de creativiteit en ongeduldigheid van Zoë. Rode, groene of gele krabbels die ze zet met haar handje geklemd rond een potlood, tong uit de mond. Verwondert over het feit dat dat kleur nu nét uit die potlood komt. Of de kunstwerkjes die ze samen met de onthaalmoeder maakt voor Valentijn, Halloween of moederdag… geverfde vingertjes op blaadjes papier die dan een hartje of een pompoen vormen. Bij elk feest smelt ik een beetje meer, omdat ik weet dat ze voor altijd mijn jongste zal blijven en binnenkort geen peuter meer zal zijn. Dat haar handen groter zullen worden en hoogst waarschijnlijk niet meer vol verf zullen hangen. “Dat ze dan wel andere dingen te doen zal hebben…”

IMG_6113 (Edited)

En dan heb je de kopvoeters van Vic. Overal in en rond het huis vind ik ze. Ook op plaatsen waar ik het niet zo leuk vind. Dan weet ik dat mijn jongste zoon zich aan het uitleven is. Hoe hij stilletjes aan weet dat we allemaal een hoofd, armen en benen hebben. Dat we aan elke hand 5 vingertjes hebben en dat het haar (in zijn leefwereld) altijd recht staat. Hoe zijn wereld eruit ziet op een wit blaadje papier of met stoepkrijt op ons terras. Huisjes, winkeltjes, auto’s, wegen, stoplichten, kindjes,… al die dingen vormen samen zijn verhaal. Hij tekent ZIJN school met ZIJN speelplaats, ZIJN huis met raampjes met ZIJN bedje erin, ZIJN straat met mama’s auto of opa’s tractor,… ZIJN mooie kleine, ideale wereld in enkele lijntjes, vormen en kleuren.

2015-04-08 18.26.59-2

Of hoe de krabbels van Ferre, cijfers en letters werden en zijn kopvoeters uitgroeiden tot mensen met krullend haar, bril en schoenen. In elke tekening, knutselwerkje of huistaak zie ik hoe groot hij al werd. Hoe hij van verlegen peuter naar grote, sociale en superlieve jongen van 8 ging. Hoe hij soms moest vechten om alles onder de knie te krijgen. Blaadje per blaadje, streepje per streepje en met veel doorzettingsvermogen werd hij groot. Hoe hij met een potlood in de hand zijn gedachten, dromen of zorgen wil delen. Zoals toen ik zwanger was van zijn zusje. Toen kreeg ik een tekening waarop ik stond met een baby in de buik en veel hartjes rond. “Mama, dat ben jij met de baby in de buik en veel hartjes omdat je lief bent”. Zelfs zonder overvloed van zwangerschaphormonen ging ik toen een traantje weggepinkt hebben. Een mooiere tekening voor in haar babykamer konden we niet dromen.

Verzameling kunst

En zo komt het dus dat ik alles bewaar. Op elke kamer een doos en in de berging al een stapel. Misschien moest ik daar toch maar eens mee stoppen. Ik las onlangs iets over “declutter december” in een mooie blog. Ik was direct mee. Orde scheppen in je huis en in je hoofd. Dus begon ik met de kleerkasten van de kinderen, hun speelgoed en de koelkast. En toen kwam dat gesprek. Ik realiseerde me dat alles opbergen inderdaad niet meer kon met 3 opgroeiende kinderen. Maar wat moest ik er mee?
Nu las ik ergens een tip om die kunstwerkjes digitaal te bewaren. Overal een foto van te nemen en ergens te bewaren op USB-stick of cloud. Ik heb enkele dagen getwijfeld tot ik tot de constatatie kwam dat ik er waarschijnlijk maanden ging over doen. Mijmerend, emotioneel doen, alles in me opnemend. Doos per doos. En dan moest ik nog de perfecte foto nemen ook. Eentje die echt weergaf wat het voor mij betekende. Geen tijd meer om te wassen, strijken en eten te maken. Het huishouden een puinhoop terwijl ik net probeerde orde te scheppen.
Of dat ik toch beter albums zou maken met die foto’s (verloren USB sticks of vergeten wachtwoorden enz-ken u zelf-) waarmee ik dan weer dozen vul. Eerst kleine dozen, dan weer bananendozen.

IMG_3984

 

Wat met de man cave?

Neen, ondertussen weet ik dat voor mij bananendozen op elkaar ook orde kan zijn. En die man cave? Zal hij wel niet echt nodig hebben zeker? Die pintjes kan hij toch ook in de keukenkoelkast steken? Ja die pooltafel dat wordt moeilijk, maar dan moeten ze maar een kaartje leggen aan de keukentafel… met een pintje in de hand.

Herkennen jullie dit of kunnen jullie al eens iets weggooien. Wat vinden jullie van de tip om alles digitaal te bewaren? Hoe pakken jullie dat aan?

Babs

img_0706