Personal

Leden voor de “verstrooide-moeder-club” gezocht

Sinds de dag dat ik mijn oudste zoon mocht omarmen, behoor ik tot de verstrooide-moeder-club. Ok, toegegeven het zat altijd wat in mij. Dagdromen, concentratie van een mug bij saaie onderwerpen en een onderontwikkeld oriëntatiezintuig. Maar toch heb ik het gevoel dat mijn hersenen wel degelijk een deuk hebben geïncasseerd bij elke zwangerschap. Gelukkig kan ik er nog mee lachen en zorg ik voor enig amusement tijdens vriendinnen-uitjes met mijn verhalen. Dan is het nog ergens goed voor.

 

Vandaag liep het echter weer eens goed mis, dus besliste ik prompt om vanaf nu 6 maart uit te roepen tot “Internationale Verstrooide Moederdag”. (Eigenlijk is het vandaag Dag van de Tandarts, maar dat vond ik minder geschikt om over te bloggen. Alhoewel ik daar ook een leuke anekdote over weet…) En we richten wel meteen een clubje op. Bij deze stel ik me kandidaat voor het voorzitterschap, al mag je mij dan niet kwalijk nemen als ik al eens een vergadering vergeet. Behalve als er cava is, dan ben ik er zeker bij. Inschrijvingen zijn lopende en er hoeft geen lidgeld betaald te worden, dit wordt toch over het hoofd gezien.

 

De volle kar

Volgens mij komt iedereen dit wel eens tegen, maar iedere week zullen het toch een pak minder zijn. Deze vrouw hier wel dus. Sta ik dan aan de kassa van de Aldi. Een kar gevuld alsof ik voor 5 maanden moet overleven in de wildernis (al weet ik niet of ik in de wildernis veel kan aanvangen met ontkalker, je weet maar nooit). Na een wedstrijdje “hoe-vlug-kan-alles-in de-kar” tussen de kassierster en ik, kom ik tot de conclusie dat ik weer eens mijn plooibakken ben vergeten. De kans dat ik ze alsnog in de koffer zou aantreffen was nihil, want ik was er ’s morgens nog over gestruikeld in de gang. Verder dan wat gevloek was ik toen ook niet gekomen op dat vroege uur. Voor de tweede keer die vanmorgen produceerde ik weer een hoop vuile woorden achter elkaar en gooide dan maar gewoon alles op een hoop in de kofferbak. Na wat gestuntel met 4 fruitbomen kreeg ik de koffer dicht en trok ik naar mijn afspraak bij de dermatoloog….

verstrooide moeder dag / zeg.maar.babs

 

 

De dermatoloog

Veel te vroeg kom ik aan bij de dermatoloog. Dus lees ik op het gemak wat voor zever er vandaag op HLN stond en scrol ik wat op Instagram. Ok kwart voor 10u, even aanmelden bij de secretaresse. Parkeerschijf niet vergeten. Knap gedaan! Meteen teruggevonden tussen 4 paar handschoenen, 3 verloren plastiekjes en een fles antivriesvloeistof.

Pasport? check!

Uw naam? Barbara Roué.

Afspraak bij? Dr Vandenburie.

Ging vlot vond ik.

Mevr. dit kan niet. De dokter is nooit aanwezig op dinsdag.

????

“In mijn agenda staat nochtans vandaag 10u.”

*stilte*

“Mevr. u bent veel te vroeg, u hoeft pas op 6 april te komen.”

*zucht* GrmblghkjfkjfolkfpFJIheyejkvnkhwiojlqfdgknoshit (deed ik binnensmonds, ben een beleefd meisje)

En ondertussen denk ik aan …

verstrooide moeder dag/ zeg.maar.babs

Een week eerder…

Met zoon op weg naar de dokter ’s morgens vroeg. Niks ernstigs. Routine.

Telefoon.

“Hallo” (Handsfree, gastjes, handsfree)

“ja” “ok” “moh gij” “echt” “alé” “en wat zei ze ervan?” vreet interessant gesprek.

20 min later…

“shit” “wa shit?”

“Ja met al mijn babbelen, ik ben op weg naar school en ik moet naar de dokter in de plaats. Ligt aan de andere kant van de provincie! Saluuu”

Bochtje pakken en eventjes versnellen (niet teveel, klein beetje maar)

Over de afslag rijden, terug bochtje pakken. Gezwind.

Heelhuids en badend in het zweet aanbellen. 9u15. Kwartier te laat, goed gedaan! Kon veel slechter.

Dokter doet open

“Mevr, u bent een uur en een kwartier te laat”

????

Uw afspraak was om 8 u. Ik kan er u niet meer tussen nemen.

Why!!!!!!!??????

1 u later aan school.

klop, klop

“sorry dat we (2u) te laat zijn, maar we hadden een doktersafspraak.” “Neen, sorry geen briefje, want we waren daar ook te laat”

En raar dat ze keek.

Dan fluisterde ik in het oor van mijn zoon “Ik maak het goed, ik zal dit weekend wel ….

 

Wafels bakken (voor de juf)

Wafels bakken dus. Recept check. Winkel check. Wafelijzer check. Ongeduldige kinderen check. Alle ingrediënten…. euh niet check.

Spuitwater. Spuitwater????? Voor luchtige wafels gebruikt u half melk, half spuitwater. Neen, dat heb ik dus niet in huis. 19u in de avond. En we willen ook niet inboeten op luchtigheid. Luchtige wafels op zaterdagavond, it will be!

Even kelder induiken. Misschien vind ik wel nog een vergeten fles of zo. Ok geen fles te vinden? Wat nu?

Mijn oog valt op de fles Fanta. Dat zou te belachelijk zijn. Doen we niet. Wijn? Nope, Plat water? Nope? Buren? Pyjama.

Misschien dan toch Fanta. Durven we? Living on the edge. We kappen dat er in en roeren en niemand die het ziet.

Gooien nu het spul op het wafelijzer en fingers crossed. Schuimt precies een beetje. Komt goed.

En we aten de beste wafels ever! Luchtig en al! Ze waren zo lekker dat we er geen over hadden voor de juf weliswaar.

“Goed gedaan, mama” zei ik ’s avonds tegen mijn spiegel. En ondertussen viel mij iets op….

 

De snor van Babs

De laatste weken was er iets niet pluis met mijn lichaamsbeharing. Dit heeft een reden. Ergens op een zwak moment, toen ik in vakantiesfeer was in Spanje. Vroeg een vriendin me of ik ergens in maart model wou spelen voor haar examen schoonheidsspecialiste. Stom als ik ben, antwoordde ik meteen. OK.

“Dan moet je wel je snor, oksel, been en wenkbrauwen -haartjes laten staan”

“Zot, ge kon dat niet eerder zeggen!” “En de bikinilijn ook?”

Ik die dacht dat ik mijn nagels ging mogen laten doen. Crap.

“Neen, ge hebt geluk dat moet je niet sparen. En het is ook examen massage.”

Klinkt al wat beter. Maar toch.

Eerlijk is eerlijk, ik heb geen 5 maanden gespaard. Zou wat te lachwekkend geweest zijn, maar na 2 maanden mocht dat examen toch gaan komen. Benen dat kon mij niet schelen. Maar die snor en wenkbrauwen dat was andere koek.

Ding dong

“Ik kom hier model spelen voor Ruth”

“U mag gaan plaats nemen”

Plots hoorde ik:  “Alleen maar oksels en benen vandaag. Geen snorren, geen wenkbrauwen. Een lotje beslist of het oksels of benen worden.”

RUUUUUUUUTH!”

“Sorry, ik heb me vergist blijkbaar”

Ik ging dus naar huis mét snor, okselhaar en verwilderde wenkbrauwen. Maar met gladde benen en helemaal ontstressed na een zalige rugmassage.

Deze keer was ik niet verstrooid geweest, maar mijn vriendin dus wel. Het ultieme bewijs dat ik niet de enige verstrooide moeder ben hier op aarde. Maar als snor-slachtoffer wens ik trouwens wel een compensatie…. 😉

En dan waren we thuis

Sorry voor het afwijken van het onderwerp. De boodschappen van de Aldi dus.

Na mijn onnuttige omzwerving bij de dermatoloog. Eindelijk thuis. Schoon liedje op de radio.

Even auto laten draaien terwijl ik de boodschappen uit de koffer haal.

Meezingen.

Koffer open.

*PATS*

Pot mayonaise in brokken, appels rondom mij en blik cola ingedeukt.

Bravo Babs. Goe bezig. Vergeten dat je alles er zo hebt ingegooid daarstraks?

verstrooide moeder dag/ zeg.maar.babs

 

Misschien maken we er best een zelfhulpgroep van. Morele steun ten allen tijde welkom.

 

Babs

Liefs zeg.maar.Babs

 

 

 

#40dagenbloggen blogpost 19/40, skipdagen 2/6