Personal

Mijn “niet-zo standaard”- brief aan Kind & Gezin

mijn brief aan kind en gezin

Kind & Gezin, ik heb er een haat-liefde relatie mee. Er was altijd wel iets in het verleden waar ik me niet goed bij voelde en toch ben ik er een beetje stil van. Nu Zoë 2,5 jaar geworden is en de 30 maanden-controle voorbij is, moet ik vaarwel zeggen. We hebben vanaf nu officieel geen baby’s meer in huis….

 

3 kinderen later…

Mijn haat-liefde relatie is gegroeid door de jaren heen. Het heeft me altijd hoog gezeten dat het gemiddelde kind standaard was en laat mij nu net geen gemiddelde kinderen hebben. En ja, ik weet dat er een referentie moet zijn, helemaal mee eens. Maar het is en blijft frustrerend als je je eigen kinderen daar fel ziet van afwijken. Hoe dan ook twijfel je dan aan jezelf. Ik heb er menig traantjes over gelaten als kersverse mama, maar nu weet ik dat we elk ons eigen verhaal moeten schrijven. Anders is ook goed.

Ferre was te mager. Veel te mager. De eerste maanden speelden reflux hem parten, op drie maanden moesten we hem groentenpap geven ingedikt met room én boter. Hij was frequenter ziek dan een ander kind en had een motorische en verbale achterstand. Ik kan u verzekeren dat de moed mij telkens in de schoenen zakte toen ik van bij de arts/ verpleegkundige kwam. Ik had het gevoel eeuwig achterop te huppelen en hun tips & tricks waren goed bedoeld maar voor ons weinig van toepassing. En dan voel je je wat alleen, als zij je al geen raad kunnen geven…

Vic was een extreme prematuur. Elke keer opnieuw moesten we rekening houden met het feit dat hij in leeftijd 3 maanden jonger was. Daar gaan die curven natuurlijk. Je wordt op de leeftijd van drie maanden verwacht, terwijl hij toen pas geboren moest worden en werd hij vergeleken met baby’s van 3 maanden oud. Zijn extreme (typisch prematuren) koppigheid werd als afwijkend beschouwd, hoofdomtrek was buiten proporties en natuurlijk was zijn ontwikkeling ook 3 maand jonger. Daar sta je dan voor de tweede keer machteloos naar die curven te staren.

Bij Zoë was alles goed, behalve dat ze me de stuipen op het lijf gejaagd hebben met hun gehoortest die slecht was omdat ze die afgenomen hadden terwijl ze verkouden was. Ondanks mijn waarschuwing, zou en moest die doorgaan. Met als gevolg dat ik er nachten over heb gepiekerd tot ik eindelijk bij die NKO-arts terecht kon voor een heel intensief onderzoek midden het groot verlof. Vals alarm… gelukkig maar, maar ondertussen was ik in alle staten. En natuurlijk is zij net diegene die altijd koorts deed na haar spuitjes, op den duur wisten we al dat we deze afspraakjes moesten plannen als ik een paar dagen thuis was. Ze was de dag erop namelijk altijd te ziek om naar de opvang te gaan. Maar langs de andere kant was zij een “standaard kind”. Altijd pal op de curve, mooi mee in de ontwikkeling en ze slaagde gezwind alle mogelijke tests die ze haar voorlegden. Voor de eerste keer niet piekeren na een afspraak, ik moest er bijna aan wennen…

 

Maar nu was het dus de laatste keer…

We klokken af op 90 cm en 12kg680. Pal op de curve. Torentjes maken, op een bal schoppen, vertellen over koetjes en kalfjes; piece of cake. We kunnen weer een hoofdstuk afsluiten. Alle baby’s in huis werden groot, gaan (binnenkort) naar school en worden langzaamaan zelfstandig. Er komen nieuwe uitdagingen en we passen ons weer aan. Binnen een maand mag ik haar naar school brengen en aan de zorgen van de juf overlaten. Plots krijgt ze er een heleboel nieuwe vriendjes bij en wordt haar wereld weer wat groter. Voor ik het weet zingt ze liedjes aan tafel, begint ze haar naam te schrijven en leest ze haar eerste nieuwjaarsbrief voor. We maakten het al twee keer mee, maar het blijft toch elke keer opnieuw heel speciaal.

 

 

Aan Kind & Gezin

“Dit is de laatste keer dat ik bij jullie op bezoek kwam. Ik zal jullie te warme wachtkamer niet echt missen, de spuitjes al zeker niet. Elke keer weer kwam ik met pak en zak toe, twijfelend of ik best die voeding uitstelde of toch al gaf, want wie weet hoe lang we zouden moeten wachten. De keren dat ik met 3 kinderen aankwam omdat er enkel nog plaats was in de vakantie en het een hele uitdaging was om de boel onder controle te houden, het getwijfel aan mezelf bij het zien van de curven en de machteloosheid bij het verlaten van de spreekkamer zullen dingen zijn die ik niet gauw zal vergeten. Maar kijk ondanks alles werden mijn kinderen groot, we overleefden elk spuitje en elke foute tip. We zochten zelf onze weg en die was 3 keer anders. Geen standaard regeltjes hier. Vaak was het natte vingerwerk en trial and error. Maar nu kunnen we dus een hoofdstuk afsluiten. Gedaan met flesjes maken en schepjes tellen, gedaan met groentjes uitproberen en eerste stapjes zetten. De eerste woorden werden al een tijdje geleden uitgesproken en de tandjes zijn er ook al. Wij nemen hier afscheid en denk nog eens aan mij als je een onzekere mama ziet tijdens jullie spreekuur. Laat ze vertellen en haar zorgen delen, die curven kunnen echt wel even wachten…Oja, ik ga vooral die lieve dame aan de weegschaal missen. Dit was altijd het hoogtepuntje van onze afspraak. “

Liefs,

Babs en haar kroost

Lees het hier het verhaal van Ferre en Vic

mijn brief aan kind en gezin