Personal

#ouderzonden: Acedia (gemakzucht – luiheid) aka de memoires van een stresskip

De laatste der ouderzonden deze week. 7 weken lang liet ik jullie een kijkje nemen achter de schermen van dit huishouden. Dankzij Romina en Hannelore durfde ik open en bloot toe te geven dat perfect hier absoluut niet van toepassing is. Eerder “we mogen al van geluk spreken dat er hier niet meer ongelukken gebeuren” opvoeding. Een klasse apart, maar kijk ze worden toch groot die kinderen van mij. En ik heb niet de indruk dat ze er veel last van hebben, nog geen therapie nodig ofzo. Komt later misschien nog wel. Maar dan zijn ze toch al het huis uit.

 

De laatste vraag luidt als volgt:

Hoe ga je om met de druk die van jongs af aan op kinderen (en dus ook hun ouder(s)) gelegd wordt. Doe je mee aan de ratrace of ben je meer manana manana?

 

Stresskip vol-au-vent

Ik kan er niks aan doen en ik erger er mij zelfs dood (OK da’s misschien wat overdreven) aan, maar ik ben een stresskip. Babs heeft weer eens teveel gestressed. Perfect voor op mijn grafzerk. Niet dat ik daar al aan denk maar dan is dat toch ook al geregeld, no stress for departure. OK, maar we wijken af.

Ja, ik ervaar druk. Niet van buitenaf weliswaar maar vanuit mezelf. Ik wil het nu eenmaal graag in orde, op tijd en af. Van uitstel komt afstel, dat is mijn motto. En laat dan nu net mijn vent het omgekeerde zijn. Waarom op tijd komen als een half uur te laat ook OK is? Waarom vandaag de druk opvoeren als morgen ook nog komt? Aaargh, alles wat indruist tegen mijn natuur dus. Dan heb ik dus stress voor twee. Kip zonder kop met okselvijver toestanden, je wilt ze niet meemaken.

Why oh why?

Ik heb zo’n regeltjes in mijn hoofd zitten waar ik maar niet van kan afwijken. En ik weet best dat de wereld niet zal vergaan als mijn kinderen niet op woensdag maar op donderdag in bad gaan. Dat de politie niet aan mijn deur zal komen kloppen als Ferre zijn huiswerk niet om 17u maar om 18u maakt. Ik mag hopen dat ik niet de hel verbannen zal worden als ik niet meteen de tafel afruim na het eten (daarmee bedoel ik iedereen, behalve mijn man. Dan zit hij daar als enige aan tafel en is hij net zijn bord niet van onder zijn neus genomen). Ik weet dat wel allemaal. Precies of er een kortsluiting zou plaatsvinden in die hersenen van mij en ik dan moet gereset worden ofzo. Iets in de aard van druk deze twee knoppen 3 s lang tegelijk in tot je een piep hoort, als dit niet lukt haal dan de batterijen uit en hope for the best. Wijn helpt ook. Is minder gedoe.

 

Rollende ogen en gezucht

Ooit worden mijn kinderen tieners die elke vorm van communicatie zullen beperken tot “MA!” *zuchtend ooggerol*. Die mij een zot wijf zullen vinden die zich niet zo dik mag maken. Maar tot op heden, wordt mijn kippengedrag nog redelijk aanvaard door alles wat jonger is dan 10. Ik maak mij geen illusies dat dit zo zal blijven. Misschien schrijf ik mij daarom zo snel mogelijk in voor één of andere yogales of zo. Adem in, adem uit. Sluit uw ogen. U ziet nu een heerlijk strand voor u. U bent helemaal alleen. U hoort de golven van de zee. U voelt de zon op uw gezicht… Terwijl ik mijn lichaam tot neerwaartse hond of kameel wring. Klinkt heerlijk. Zolang het maar niet op woensdag is, want dan moeten de kinderen in bad.

En voor de allerlaatste keer sluit ik af met een quote by Babs…

Bij stress zou iedereen aan de kerstman en zijn motto moeten denken.

Ho ho ho.

Al zou het mij beter uitkomen moest hij eruitzien als Brad Pitt.

Oh ho ho.

 

En zo sluit ik deze reeks af. Al vraag ik mij toch echt wel af, of ik goed bezig ben. Geen idee. Maar wie zal het zeggen. Standaard-ouders of perfecte moeders bestaan alleen in de waspoeder reclame. I mean: wie doet nu ZO enthousiast de was? Freaks.

 

Lees vorige delen hier.

 

Babs

Liefs zeg.maar.Babs

 

 

 

#40dagenbloggen, blogpost 38/40, 4/6 skipdagen