Personal

#ouderzonden: Avaritia (hebzucht-gierigheid)

Ouderzonden gierigheid

Komende weken ga ik, samen met andere bloggers, de uitdaging aan om te vertellen over onze #ouderzonden. Zeven weken aan een stuk, onze eigen interpretatie schrijven over de 7 hoofdzonden op vlak van ouderschap. Romina (Bigcitylife) en Annelore (compleetgeluk) bedachten de reeks en bijkomende hashtag om wat druk van de ketel nemen bij elke ouder die denkt dat chaos en onmacht alleen bij hen voorkomt. Neen, bij mij dus ook. En daar probeer ik nu de komende 7 weken aan mee te werken.

Vorige week schreef ik over ijdelheid. Deze week kreeg ik de opdracht om eens heel diep in mezelf te kijken en te zoeken naar mijn gierig kantje op het vlak van ouderschap. Ik kwam al snel tot de ontdekking dat ik niet zo lang moest nadenken over deze. Wat een schok! Ik kan dus echt wel egoïstisch zijn in het dagelijkse leven. Niet dat mijn kinderen hier trauma’s aan overhouden of zo. Ook niks wereldschokkends (hoop ik), maar wel kleine dingen die ik mijzelf gun om het leven als mama van 3 minder stressvol te maken.  Note to myself: blogpost verwijderen voor de kinderen dit lezen…

Wat zou je nooit delen met je kinderen? Of kind?

  • De laatste reep chocolade. Liefst die met gezouten caramel. Geef toe, als je die moet delen onder 3 kinderen, is het gewoon handiger dat je die zelf op eet.
  • De Ipad voor/tijdens het ontbijt. Dan lees ik de krant, punt.  Ik sta er zelfs een half uur vroeger voor op. Dan heb ik even de tijd om mij in alle stilt mentaal voor te bereiden aan de chaos die dan volgt zodra die 3 koters aan de ontbijttafel zitten.
  • We hebben allemaal een vaste plek aan tafel en dat hou ik het liefst zo. Naast de afwasbak, dat is mijn plaats. Nu ik erover nadenk, ik kon toch beter gekozen hebben. Ik kreeg gewoon de slechtste plek.
  • Ik kan heel chagrijnig worden als de kinderen mijn glas uitdrinken zonder vragen. En nee, we praten niet over alcoholische dranken natuurlijk. Tsssss.
  • Radiozender in de auto. Als ik rij, dan luister ik naar Studio Brussel. Geen K3, Plop of andere kabouters in mijn hoofd terwijl ik aan het stuur zit. Ik ben namelijk bang dat ik anders de ganse dag oyalélé zal zingen. En ik kan niet zingen. Laat dat duidelijk zijn.
  • Mijn geld voor zo’n wagentje of ander ding die op en neer gaat als je er een munt ingooit. (Hoe heet dat eigenlijk zo’n ding?) Wie heeft er ooit bedacht om dit aan de uitgang van de winkel te zetten? Ik ken een heel stel moeders die die kerel wel eens hun gedacht zouden willen zeggen. Mag ik eerst?
  • Mijn telefoon. Er staan geen spelletjes op en hij is vergrendeld (OK, eerlijk de code die werd mij wel al ontfutseld). We kijken hoogstens eens samen naar de foto’s maar dan hou ik hem zelfs nog vast. Dat is mijn heilige koe.
  • Mijn bed. Respect voor alle ouders die aan co-slapen doen. Echt, ik zou het wel willen. Maar ik doe gewoon geen oog dicht. Knieën tegen uw rug, voeten in uw gezicht, wriemelhandjes in uw haar. Het is goed voor de zondagmorgen, maar een ganse nacht zo hier niet lukken. Desnoods kruip ik dan het babybed in.
  • Ik verstop ook mijn dure shampoo, want voor ik het weet zijn ze “apotheker” of “schoonmaakster” aan het spelen in bad/douche. De keren dat ik met een lege fles in mijn handen onder de douche stond zijn talrijk. Vandaar dat mijn haar soms ruikt naar Zwitsal of gewoon vettig is.
  • Mijn tandenborstel. Obvious.

Als ik dat zo allemaal lees, dan denk ik oei… Ben ik nu een egoïstische mama? En dan moet de tijd nog komen dat ze de auto willen lenen of mijn make-up gebruiken. Dat ze zo groot worden dat ze wél aan dat bovenste schap in de kast kunnen. Geen idee hoe ik dat allemaal zal handlen maar we hebben nog tijd om er over na te denken. Maar ik weet wel dat ik dan dringend een nieuw plekje zal moeten zoeken voor die chocolade.

Maar voor jullie denken “arme schaapjes“, ik deel ook wel enorm veel met de kinderen. Ik deelde al mijn lichaam tijdens de zwangerschap en gaf ze borstvoeding, het laatste brokje vlees of schepje choco is voor hen. Ze mogen eender welke zender kijken op TV en ik kocht hen al heel wat brol uit den action. Zakgeld, de douchestraal, mijn nagellak en mijn agenda. Het dekentje in de zetel, popcorn in de cinema en de laatste druppel melk. Mijn ene arm terwijl ik sta te koken, mijn brein voor het huiswerk (waar ik eigenlijk steeds minder van snap, ik check heimelijk eerst met de rekenmachine) en de paraplu. Alhoewel ik mij toch erg moet bukken onder die Maya-paraplu.

En ook deze week sluiten we weer af met een cliché… (ik hou stiekem wel van een goede cliché; bond zonder naam #lifegoal)

Alleen liefde hoef je nooit te delen, die vermenigvuldigd zich. En nu die chocolade.

 

Babs

 

Liefs zeg.maar.Babs