Personal

#ouderzonden: Gula (gulzigheid-vraatzucht)

Het is ondertussen al een tijdje geleden dat ik het nog eens over #ouderzonden had. Zoals jullie al lang weten ben ik niet perfect en al zeker niet in de opvoeding van mijn kinderen. Ik probeer het wel, alhoewel ik misschien toch al een tijdje de moeite niet meer doe. Wat voor zin heeft het om jezelf voor te stellen als supervrouw of -mama en er dan compleet emotioneel door te zitten na enige tijd? Ik ben er steeds meer van overtuigd dat kinderen liever een gelukkige mama zien dan een “perfecte” mama. En ja het is moeilijk, we spiegelen ons aan de media, sociale media en andere moeders aan de schoolpoort. Ik bezondig mij daar ook aan, dat geef ik grif toe. Maar net om die perfectie beter te kunnen loslaten bedachten Romina en Annelore de blogreeks #ouderzonden. Gewoon omdat niemand perfect is en het zeker niet hoeft te zijn.

Deze week beantwoord ik de vraag: Wat kan je je kinderen nooit weigeren wanneer ze erom vragen?

 

Babs de bezwijker

Ik heb het karakter van een punaise. Die kinderen kunnen van mij alles gedaan krijgen als ze er maar lang genoeg om zagen, wenen, schreeuwen. Ben ik er fier op? Neen. Maar eerlijk is eerlijk. Ik ben een bezwijker. De smeekbedes voor een koek, de knieval voor een rondje extra op de kermis en het mouwgetrek voor mijn laatste stukje vlees. Vaak wordt mijn zwakte op ooggerol onthaald door mijn wederhelft en besef ik maar al te goed dat ik dan alle opvoedkundige regels aan mijn laars lap. Soms hou ik echt wel lang stand hoor. Ben ik dan eens fier als een  gieter, bvb als Zoë voor de 15e keer haar bed uitkomt voor haar middagdutje en ik haar voor de 16e keer terug naar bovenbreng. Maar geef nu toe dat het na 15u niet veel zin meer heeft dat ik ze er nog een 17e keer in drop. Zo brengen wij dus vaak onze woensdagnamiddag door; ik op de trap, zij klimmend. Oh ja, laat ons zeggen dat zij wel een sterk karakter heeft dan….

Vandaag deden we een rondje eerst fruit dan een koekje. Na twee uur kreeg ze me bijna zover dat ik het fruit zelf zou opeten om toch maar van het geween en gestamp af te zijn. Maar dat deed ik niet. Ik hield vol. Tot Vic besliste om het fruit in de vuilbak te kiepen, omdat hij door het gehuil zijn IPad niet meer hoorde. Was ik nu eens goed bezig, gaan de mannen zich dan gaan moeien.

Babs De Strenge

Maar over één iets kunnen we niet onderhandelen. Ik eis dat ze op tijd gaan slapen (ik dan op mijn gemak? euh…). Nee serieus, ik word nerveus als ze veel te laat opblijven. Hun slaap is voor mij een topprioriteit. Dat zijn de uren dat ze groeien, verwerken, recupereren en de dag erna weer genoeg fit zijn om vele nieuwe dingen te leren en te ontdekken. Voor 20 u zitten ze hier alle drie in hun bed, ook in het weekend. En ja, dat betekent vaak dat ik eruit moet om 6u30 op zondag maar dat neem ik er dan maar bij. Ik haat het moment dat ze net die vermoeidheid voorbij zijn ’s avonds en ze opeens veranderen in neanderthalers die er alleen maar op uit zijn om het huis op stelten te zetten en elkaar een duw te geven. Het moment dat ze van schaterlach naar huilbui gaan in een fractie van een seconde en dan het liedje ‘maaaaaaaaaaaammmmaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa’ zingen. Liefst hangend aan je been, snot op je kleren. “Ben je moe?” “Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee” Ja dus. Dat is het moment dat ik mijn taak uit handen geef en ze overhandig aan de papa. Ik vind dat hij zoveel meer talent heeft dan ik om 3 neanderthalers in bed te stoppen. Ik zweet al bij de gedachte dat ik ze alle drie moet naar boven dragen en daarna nog moet gaan onderhandelen om die pyjama aan te krijgen. “Doe je armen omhoog” “Blijf ne keer staan” “Benen omhoog” *zucht*  Dat is dan de zombie-fase. Het moment dat ze voor hen uit staren en niet meer weten wie hen in de spiegel aankijkt. Als de tandenborstel aan hun lip blijft hangen en ze over hun eigen voeten struikelen mag je hopen dat het bed niet meer te ver staat.

Babs De Mama

Kijk ik doe mijn eigen ding. En neen, ik ben niet perfect. En ja, ik ben soms compleet fout bezig. Gelukkig sta ik er niet alleen voor. Gelukkig staat er hier iemand achter mij om de boel te redden als ik de zenuwinzinking nabij ben na een 2 uur durende smeekbede. Iemand die wel neen zegt als ik op het punt sta weer te bezwijken en me daarna zegt dat het wel OK was. Dat ik ook mijn best doe. Dat ik wel een goede mama ben als ik mezelf weer in twijfel trek. Want ik bezwijk namelijk ook voor iedere kus en iedere knuffel die ze mij willen geven. Ze mogen altijd op mijn arm zitten of een hand krijgen. Ik wil gerust mijn been te leen geven om vast te nemen in overweldigende situaties. Ik geef ze mijn verhalen, liedjes en advies. Mijn oren om naar hun onsamenhangende verhalen te luisteren of mijn lichaam om met ze te dansen in de keuken. Ze mogen naast me staan tijdens het koken en nu en dan mogen ze dicht bij me liggen om een middag dutje te doen. Dat ik het OK doe. Dat is voor mij perfect.

 

Om te eindigen met een quote en wat levenswijsheid

Streven naar perfectie betekent altijd falen. Je zwakheden omarmen is steeds vooruitgang.

(-Quote by Babs -Bond Zonder Naam nog steeds geen interesse?)

Babs

Liefs zeg.maar.Babs

 

 

 

#40dagenbloggen blogpost 22/40, skipdagen 2/6