Personal

#ouderzonden: Superbia (ijdelheid-hoogmoed)

ouderzonden zeg.maar.babs

Komende weken ga ik, samen met andere bloggers, de uitdaging aan om te vertellen over onze #ouderzonden. Zeven weken aan een stuk, onze eigen interpretatie van de 7 hoofdzonden op vlak van ouderschap. Romina (Bigcitylife) en Annelore (compleetgeluk) bedachten de reeks en bijkomende hashtag om wat druk van de ketel nemen bij elke ouder die denkt dat chaos en onmacht alleen bij hen voorkomt. Neen, bij mij dus ook. En daar probeer ik nu de komende 7 weken aan mee te werken.

We voelen allemaal veel te vaak de druk om het als ouder perfect te moeten doen. De eisen die we onszelf opleggen zijn vaak onmetelijk hoog. We vormen ons een beeld van al die andere moeders aan de schoolpoort, op sociale media of in de Colruyt. De verhalen over perfecte weekends, foto’s van woonkamers zonder rommel en kinderen met dure, vlekkeloze outfits. Mensen verbloemen maar al te vaak de waarheid. Wie geeft er nu graag toe dat het ook bij hen vaak verkeerd loopt en dat het verdomd hard werken is om alles in goede banen te leiden. We spelen gewoon met zijn allen een beetje toneel. Niemand staat perfect geshminkt op ’s morgens of heeft zin om na een lange werkdag nog uren achter de kookpotten te staan. De wasmand puilt bij iedereen wel eens uit en rommel en kinderen zijn gewoon onafscheidelijk. We weten het wel allemaal, maar toch denken we dat het alleen bij ons fout loopt.

 

De eerste hoofdzonde is hoogmoed of ijdelheid.

Waar ben ik sterk in, wat doe ik goed als ouder?

Perfect? Ikke? Verre van.

 

Sterk

Als je twee wasmanden naar boven kunt dragen met een kind op je rug, dan ben je sterk. Ik zeg er niet bij hoe ik dan naar boven strompel en halfweg even op adem moet komen. Sportief zijn, staat hier nu eenmaal niet in het lijstje. En als mijn kinderen weer eens hun neus optrekken als er tomaat of witloof op hun bord ligt, dan kan ik perfect een pot appelmoes openen. Alleen. Diegene die beslist heeft om appelmoes in een bokaal te stoppen, verdient van mij een standbeeld. Het heeft hier al menig crisissituaties opgelost aan tafel.

En dan heb ik het nog niet over 3 zwangerschappen en 3 geboortes, tussenin een scheiding, de helse IVF- mallemolen, gebroken nachten, de zorgen bij een vroeggeboorte, moeilijkheden op school en de duizenden driftbuien. Het blijft een raadsel hoe ik en vooral mijn omgeving, dit hebben overleefd.

 

Focus

Doelgericht dus. Ik laat me niet vaak afleiden door hoe de anderen het zouden doen en met het denken  van “waar ben ik in hemelsnaam mee bezig?”. Ik probeer mijn eigen ding te doen en mijn kinderen op te voeden op een manier waar ik mij goed bij voel. Vaak niet volgens de regels van Kind en Gezin of welk opvoedkundig boek dan ook. En ja, soms kan mijn manier ook al eens hard tegenvallen en ga ik keihard op mijn bek, maar kijk we deden het nog zo slecht niet de laatste jaren. Iedereen heeft nog 10 vingers en 10 tenen. En soms willen ze zelfs nog met mij trouwen ook.

Maar soms ligt mijn focus ook wel verkeerd (dat kan van mijn berg strijk tot een pukkel zijn), dat ik plots niet meer zie wat er rond mij gebeurt. Vaak leidt dit tot absurde situaties waar de kinderen het vaak te bont maken. Zo vroeg Vic ooit eens achter een alcoholstift, toen ik aan het lezen was, half in gedachten verzonken haalde ik die dan ook uit de lade. S. was op dat moment de kamer van Zoë aan het schilderen, toen ik hem plots hoorde roepen. Vic over de volledige lengte van de pas geverfde muur een dikke rode streep getekend. Oeps. Of die keer dat ik Vic een schaar gaf terwijl ik aan het bellen was en hij plots een nieuwe haarsnit had. Met de schaar in de hand bleef hij het delict ontkennen. Ik ben natuurlijk ook niet onfeilbaar. En het was winter, dan kan een muts wel.

 

Onderhandelaar

Ik heb een geheim wapen in eindeloze en absurde discussies. Kennen jullie die situaties waar je kind geen rode maar een blauwe bal wil, als alle blauwe uitverkocht zijn? Geen spaghetti maar tagliatelli, als je net die niet in huis hebt? Of geen Prince-koeken met witte vulling, maar met chocolade willen eten. De scènes die gemaakt worden omdat ze iets willen wat jij hen op dat moment niet kan geven… dagelijks. Van dit soort discussies wordt een mens moe, grijs en een oude zaag. Nu heb ik DE tip om je uit dit soort situaties te redden. Werkt elke keer. ELKE KEER! Neem pen en papier en noteer.

“Mama, ik wil alleen groene laarzen met paarse bollen om naar het bos te gaan.”

“Die heb ik niet. Doe je rode laarsjes nu maar aan”

“MAMA, IK WIL DIE RODE NIET AAN, ALLEEN GROENE MET PAARSE BOLLEN”

“Heb jij een toverstaf? “

“Neen”

“Kun jij er eentje maken dan?”

“Neen”

“Mama ook niet. Dus kunnen we geen groene laarzen met paarse bollen tevoorschijn toveren.”

Pruillip, dodelijke blik en kind met rode laarzen.  Geen dank.

 

Planner

Niemand die zo goed kan plannen als ik. Lijstjes, alles goed bijhouden in de agenda, aanspreekpunt voor afspraken (“Vraag het maar aan Babs, zij is de agenda hier”) en sprekende klok (“How gastjes, ’t is 7u30, we moeten vertrekken naar school. Doe voort!”). Maar mijn organisatie wordt vakkundig in de war gestuurd door de rest van mijn huisgenoten. Afspraken op de gedeelde online agenda? Niet gezien…We komen ook standaard overal een half uur te laat. Omdat mijn kinderen plots dat ene rode autootje nodig hebben, die ze al 3 jaar kwijt zijn. Of dat iedereen nu plots toch dringend naar toilet moet. En waar zijn die sleutels toch als je ze nodig hebt? Als je uiteindelijk toch iedereen in de auto verzameld hebt (inclusief de pop, de rode auto en die tak gevonden op de stoep), merk je dat er iemand vergat te tanken (sh#t, dat was ik). Let it gooooo… in tegenstelling tot wat iedereen denkt: een liedje geschreven voor wanhopige moeders en niet voor kleine meisjes met prinsessenkleedjes.

 

Fotografisch geheugen

Daar ben ik echt fier op. Mijn fotografisch geheugen heeft me al veel diensten bewezen.

Als ik weer iets weggestopt heb van S. omdat het volgens mij daar niet op zijn plaats lag…”Waar heb je dat nu weer gelegd?” “Mmmm, ik ben niet zeker, maar ik zie het voor me.” *zucht*

Ik weet ook perfect welke kleur dat mooi kleedje weer had in die winkel. Of was het nu online?

Ok, het is duidelijk dat er mij vaak details ontsnappen. Ik blijf het hardnekkig zwangerschapsdementie noemen.

Ik spot ook meteen outfits met rare papa-combinaties. Dan krijg je op het werk foto’s doorgestuurd van vrolijke kinderen, die trots zijn op één of ander kunstwerkje. Spot ik toch altijd eerst de rode-strepen-op-de-gele-bloemen-combinatie. Die eiffeltoren gemaakt uit tandenstokers, die zie ik vanavond wel.

 

En om af te sluiten met een cliché… (ik hou stiekem wel van een goede cliché; bond zonder naam #lifegoal)

Soms zijn negatieve kenmerken om te buigen tot positieve kenmerken of omgekeerd. Het is maar wat je ervan maakt. Een korreltje zout en wat zelfrelativering kan soms wonderen doen om de dag door te komen. En het liedje van Frozen ook.

 

Lees ook wat de andere bloggers schreven over #ouderzonde en ijdelheid.

 

Babs

Liefs zeg.maar.Babs