Personal

#ouderzonden: invidia (nijd – jaloezie – afgunst)

We zijn ondertussen al halverwege de reeks rond ouderzonden. Na ijdelheid, gierigheid en lust is nu de zonde jaloezie aan de beurt. Romina en Annelies maken het ons niet gemakkelijk. Elke week weer zomaar een slecht kantje van jezelf blootleggen, daar gaat een mens toch eigenlijk wel eens van nadenken. Zijn we goed bezig? Dat spookt elke week weer door mijn hoofd. De twijfel die de kop opsteekt, alsook de zichtbaarheid van mijn woorden die me een ongemakkelijk gevoel geven. Maar eenmaal ik lees wat de anderen schreven, weet ik dat we allemaal zondigen en dat het nergens perfect is. En net daarom doen we het.

 

Deze week bedacht ik een antwoord op de vraag: “Wat zou je direct overnemen van een andere ouder mocht je kunnen?”

 

De perfecte “aan-de-schoolpoort-look”

Ik kijk elke dag weer verwondert, hoe sommige mama’s perfect gekapt en uitgedost ze aan die schoolpoort staan ’s morgens. Misschien moet ik gewoon hun karakter overnemen om ’s morgens een halfuur vroeger op te staan. Maar dan heb ik weer een half uur langer nodig om mijn wallen te maskeren. En wanneer zou ik dan de krant lezen?

Het knutselgevoel

Mama’s die knutselen met hun kinderen zouden van mij een standbeeld mogen krijgen. Ik begin al te zweten als ze willen spelen met plasticine. Dan probeer ik hen er tevergeefs aan te herinneren dat de kleurtjes niet hoeven gemengd te worden. Who am I kidding. Die gooien gewoon alles door elkaar en op de grond en lopen er nog eens door ook. Voor ik het weet, sta ik in de Colruyt met roze plasticine aan mijn schoenzolen. En met dank aan de Ikea hebben we ook verf in huis. Verstopt. Ergens.

De eeuwige glimlach

Ik blijf er mij op betrappen dat ik altijd mijn “mom-face” opheb als ik met de kinderen op de foto sta. Lichte gefronste wenkbrauwen, tuitmond (tututut) en afkeurende blik. Volgens mij is deze grimas vergroeid met mijn gezicht nu dat ik al 9 jaar in het moederschap sta. Hoe doen andere moeders het om met een grijns, alsof ze net te horen kregen dat het wine o’clock is, de dag door te komen? Wat is het geheim?

 

De kapster van Elza

Niet alleen ik ben fan van Elza. Maar dan voor het ultieme wanhopige moeders-lied “Let it go”. Mijn dochter ook. Niet voor het lied, maar voor het kapsel. Ja,de schuine ingevlochten vlecht. Mooi, hé. Laat mij nu net slechts twee technieken onder de knie hebben: de pal-op-het-hoofd-bun en de-laat-maar-hangen-coupe. Zelfs mijn lief kan het beter. Maar onlangs probeerde ik het dan toch. De vlecht had uiteindelijk geen enkele gelijkenis met het originele ontwerp, maar ze vond het geweldig. Ik noem het vanaf nu: we-zien-wel-waar-we-uitkomen-vlecht. Works for me.

 

Kooktalent

Het is geen staatgeheim dat ik een kluns ben in de keuken. Ik heb al menig stukken vlees laten aanbranden en geschifte sausen zijn mijn handelsmerk. Daarom doe ik nu en dan Hello Fresh, dankzij foto’s en heel secure handleidingen kan ik iets origineels op tafel zetten. Tot ik het ingrediënt “peen” nodig had. Wist ik veel dat dat Hollands was voor een doodgewone wortel. Maar ik laat mijn schouders niet hangen. In de reeks Babs leert bakken, hou ik me aan de belofte om wat meer die keukenrobot te gebruiken die ik cadeau kreeg. En ik haalde kookboeken in huis van Jamie Oliver en Nigella Lawson, al vrees ik dat ik nooit zoals zij een “goddelijke huisvrouw” zal worden. En nee, naked chef ook niet. Stel je voor…

 

En zoals elke week eindigen we met wat levenswijsheid in de vorm van een quote. Nog steeds solliciterend naar een functie bij bond zonder naam…

Als ik nu in alles een tikkeltje beter was. Zou ik dan nog steeds de perfecte mama zijn in de ogen van mijn kinderen?

 

Eentje om over na te denken…

 

Tot een volgende zonde,

Babs

Liefs zeg.maar.Babs