Personal

#ouderzonden: Luxuria (onkuisheid, lust)

#ouderzonden luxuria

Komende weken ga ik, samen met andere bloggers, de uitdaging aan om te vertellen over onze #ouderzonden. Zeven weken aan een stuk, onze eigen interpretatie schrijven over de 7 hoofdzonden op vlak van ouderschap. Romina (Bigcitylife) en Annelore (compleetgeluk) bedachten de reeks en bijkomende hashtag om wat druk van de ketel nemen bij elke ouder die denkt dat chaos en onmacht alleen bij hen voorkomt. Neen, bij mij dus ook. En daar probeer ik nu de komende 7 weken aan mee te werken.

Nummer drie in de rij van ouderzonden. Over ijdelheid en gierigheid wist ik snel wat te schrijven. De zinnen vlogen op mijn scherm, maar voor deze lust zat ik toch wat met een ei. Wat moet ik daar in godsnaam over verzinnen? Gelukkig duwde Romina me een beetje in de juiste richting met deze vraag :”Wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?” Oef, gelukkig is het dus niet de bedoeling dat ik hier vertel hoe het ons tussen de lakens vergaat. Alhoewel ik nu niet weet of dat dit de opdracht zoveel makkelijker maakt.

#teamslons

Een oude volkswijsheid zegt: “Elk kind kost je een tand.” Bij mij is het: “Elk kind geeft je een joggingsbroek meer.” Wat ik voordien niet in de kast liggen had, draag ik nu het liefst van al. Thuiskomen en die skinny jeans (wie vond dat eigenlijk een goed idee om die heupmodellen op de markt te brengen? Moeders met peuters = veel genante momenten) afrukken -liggend- en ergens in een hoek gooien. Vlug de jogging uithalen en dan diep ademhalen. Yes. We survived one more day. En dan komt het lief thuis, pakt u vast en geeft een kus. Da’s liefde si.

Maandelijkse date

Sinds vorig jaar gaan we maandelijks op date. Daaronder verstaan we: ik zoek de locatie, ik leg de datum vast en ik spreek af met de babysit. De taak van het lief: 10 keer vragen aan mij wanneer we gaan eten ipv de gemeenschappelijke agenda checken en de dag zelf om 19u30 onder de douche springen als ik al om 19u30 een tafeltje gereserveerd heb. De rush om op een deftig uur in het restaurant aan te komen (laatste zaten we in het verkeerde restaurant al met de kaart in de hand voor onze frank viel) en dan puffend eerst een cola bestellen voor we aperitieven. Dat zijn wij. Maar hé, we zijn eens weg, toch? In tegenstelling tot andere koppels praten we dan niet over de kinderen, maar over verbouwingen. Daar worden onze plannen gesmeed en goedgekeurd. Ideeën delen en onderhandelen. Landelijk of modern. Kan soms tot het dessert duren voor we een compromis hebben gesloten. Romantiek ten top.

De film op zaterdag

Zaterdag is onze filmavond. Althans dat is de bedoeling. Dan installeren we ons in bed (ja wij hebben een tv op de kamer) of in de zetel onder het dekentje en mag ik een film kiezen. Ik mag kiezen, maar dat gebeurt op de tonen van gegrom en gezucht. “Kies maar, ’t is al gelijk” maar hij rolt met zijn ogen tot ik bijna alleen het wit zie. Laat ons zeggen dat we een vrij gelijklopende filmkeuze hebben: geen SCI-FI en geen actiefilms. Maar terwijl ik wel van een goeie thriller hou, vindt hij dan een slapstick leuk om te zien. Dus meestal draait het uit op een goeie drama of romantische komedie. OK keuze gemaakt, lichten uit, haardvuur aan. START. SNURK links van mij. Dan maar verder kijken naar mijn netflixserie.

Mezelf zijn

Ondanks dat we ouders zijn van 3 laten we elkaar ook wat los. We hebben onze avondjes uit onder vrienden, onze hobbies en onze weekendjes weg. Het klinkt misschien raar, maar doordat we elkaar wat loslaten, houden we het mentaal wat vol in die chaos thuis. Verbouwingen, 3 opgroeiende kinderen, zwaar werk, dagelijkse routine. We kunnen even uit de dagelijkse sleur ontsnappen terwijl we weten dat de kinderen niet aan routine moeten inbinden. We nemen het in een vingerknip van elkaar over. Ik neem het over terwijl hij naar de brandweer gaat, een werkmanspintje gaat drinken of op zondagavond met vrienden afspreekt. Hij neemt het dan weer van me over als ik maandelijks naar de kapster ga midden de avondrush, op meidenweekend vertrek of een girls night out gepland heb. Soms gebeurt het zelfs dat ik zeg: ” Ik ga nu in bad en ik wil gerust gelaten worden.” Dan gunt hij mij dat. Ik kan zo het koken laten vallen of zeggen dat ik er even geen zin in heb. Gewoon even mezelf weer herbronnen om er weer in te vliegen.  OK soms komt er wat geplan aan te pas of moet de ander zijn plannen laten vallen, maar we worden er elke keer weer beter en beter in. Tuurlijk zit ik soms te wachten met koud eten, vergeet hij de frietjes mee te brengen op zondagavond of ben ik ongerust bij het late uur. En soms zie ik 6 gemiste oproepen op mijn scherm verschijnen en een foto van een plasje peuterkots. ’t Is nu eenmaal niet allemaal rozengeur en maneschijn.

 

En om weer af te sluiten met een goeie cliché: Voordien moest je enkel aan jezelf denken, daarna zat hij continu in je hoofd, daarna was er alleen maar hen en nu is er weer tijd voor jezelf terwijl de rest meejuicht. (Nog steeds interesse in een functie bij bond zonder naam btw)

 

Babs

Liefs zeg.maar.Babs