Personal

Stopt Zeg.maar.Babs ermee?

vriendschap

De afgelopen weken draaide alles in mijn leven rond vriendschap. Zowel mooie als intense momenten die bleven nazinderen in de vorm van een baksteen op mijn maag. De voorbije dagen liet ik zelfs traantjes in de naam van vriendschap, omdat ze hard kan zijn en toch zo puur. De traantjes kwamen er omdat ik op dat moment besefte wat ik eigenlijk al lang had moeten zien. Ik heb een pauze nodig…

 

Bubbel

Het valt me heel zwaar om dit hier te schrijven. Ik schoof het dan ook enkele malen voor me uit, maar nu is het hoogste woord er uit; ik wil even op adem komen, even weg van de blog en even niet meer schrijven. Niet omdat ik het niet meer graag doe, niet omdat ik niet meer gemotiveerd ben en niet omdat ik geen inspiratie meer heb. Oh God, ik zit zelfs in een hele goeie flow, heb 100en ideeën borrelen in mijn hoofd en kijk er telkens naar uit om jullie reacties te lezen. Maar net omdat ik in deze flow zit sinds geruime tijd, vergat ik de wereld rondom mij. Ik leefde in een bubbel of een cocon waar ik mij veilig voelde. Ik creeërde mijn eigen wereldje en ik ben er intens gelukkig in geweest, maar vorig weekend zette ik precies een stap verder dan mijn eigen online voordeur en de wereld viel op mijn hoofd…

Min moaten

Als je je vriendinnen al een geruime tijd niet meer hebt gezien (tot 10 jaar geleden zelfs) en je spreekt na al die tijd weer af om te beseffen dat er niks is veranderd aan ons allemaal, dan ga je daar eens over nadenken. We praatten nog op dezelfde manier, we lachten nog om dezelfde grapjes, de groepsdynamiek was er meteen weer en we konden 5 uur vol praten zonder een seconde op onze horloge te kijken. Dat moet wel echte vriendschap zijn. Vriendschap die de tand des tijds heeft doorstaan en daarvoor geen likes of comments op social media nodig had. Zelfs geen SMS of what’s appje elke week, maand of zelfs jaar. We groeiden samen op en gingen elk onze eigen weg maar onze wortels zijn vergroeid met elkaar. We vinden elkaar gewoon altijd weer terug. We kenden allemaal onze storm en onweer en ondanks alles groeiden we toch. Je voelde de trots van ons allemaal als er eentje vertelde dat ze een zaak had overgenomen en het verdriet en de troost van ons allemaal als er werd verteld over ziekte en afscheid nemen. Dit gaat zoveel verder dan het online leven, waar alles gebaseerd is op uiterlijk vertoon en oppervlakkige contacten. En net daar had ik het plots moeilijk mee. Ik worstelde met het feit dat ik hen gewoon zo hard gemist had en hen nu weer zou moeten gaan missen, eenmaal we allemaal naar huis vertrokken. Ik bleef een beetje dolgelukkig toch dooreengeschud achter die avond.

 

Ik zie julder gèrn

De dag erna werd ik dan weer geconfronteerd met een ander aspect van vriendschap. Onbewust en ongewild had ik iemand gekwetst. Roddels en achterklap werden waarheid terwijl ik aan het bloggen was en ik had het niet door. Ik had niet gezien dat een goede vriendin zich gekwetst voelde en ik er niet was om te praten. Hoe kon ik zo blind geweest zijn? Er was ondertussen zo veel tijd overgegaan, tijd die moeilijk in te halen was op een avond. Ik voelde me machteloos te weten dat wat ik ook ging zeggen, het misschien nooit meer zou worden als voorheen. En op net dat moment van machteloosheidsgevoel kon ik rekenen op vrienden die mij opmonterden en troostten terwijl ik vaak genoeg afspraakjes met hen had afgezegd als ik weer eens geen zin had om uit mijn veilige cocon te komen. Terwijl ik typte liet ik hen in de steek, maar zodra ik het moeilijk had waren zij er wel. De traantjes die ik liet dit weekend waren er van vreugde en verdriet maar ook van schuldgevoel omdat ik geen goede vriendin ben geweest de laatste tijd.

 

Pauze

En daarom druk ik nu even op de pauzeknop. Ik wil eventjes niet meer leven op papier, maar echt met beide voeten op deze wereld. Ik wil lange gesprekken bij een glaasje wijn, shoppen, ruzie maken op het moment zelf en niet maanden achterna en vooral heel eventjes genieten van de mensen rondom mij. Ik wil ja zeggen op afspraakjes en etentjes, reisjes en weekendjes zonder dat ik me zorgen hoef te maken om statistieken en cijfers. Ik wil dit even loslaten en niet de druk van het toetsenbord voelen. Ik wil gewoon heel even op adem komen en ondertussen ook even nadenken over wat er nu verder gaat gebeuren. Voor wie zich zorgen maakt, ik blog veel te graag om er definitief mee te stoppen. Ik kom terug, maar wanneer das een andere vraag. Voorlopig geef ik mezelf een maand. Misschien wordt het wat meer of misschien wat minder. Ik gooi pas mijn eerste woorden weer online als het goed voelt en als ik er klaar voor ben. Als ik even alles op een rijtje heb kunnen zetten en ik weet welke koers ik wil verder varen. Dus het is zowel voor jullie als voor mij een groot vraagteken wanneer er hier terug een blogpost verschijnt en wat er dan zal in staan. Eén ding is wel zeker, het zal iets zijn waar ik keiveel zin in heb en niet MOET schrijven. Weet wel dat een artikel zo banaal als die “Babs ten voeten uit” komt hier niet in 1,2,3 op dit scherm. Ik doe er vaak enkele dagen over, omdat ik het perfect wil en het verhaal moet volledig kloppen. De zinnen daar denk ik over na, ieder woord wordt geschreven, herlezen en eventueel aangepast naar een beter. En dat kan ook best een vermoeiend proces zijn. Even stilte in mijn hoofd tijdens de zomer zal ook ergens deugd doen.

 

Jullie lezers

Jullie moeten dus even geduld hebben tot ik hier terug ben. Ik hoop ondertussen wat te kunnen nadenken over wat ik in de toekomst met Zeg.maar.Babs wil gaan doen, want ik wil wel blijven bloggen maar op een andere manier misschien. Ik doe het te graag om het volledig los te laten. Maar ik kan ondertussen ook wel even deze tijd gebruiken om jullie allemaal wat beter te leren kennen. Wie zijn jullie? Wat lezen jullie hier graag? Waarom komen jullie hier lezen? Hoe hebben jullie dit hier leren kennen? Ik ben wel nieuwsgierig naar wie hier nu al die zever leest die ik schrijf en wie ik nu een klein beetje in de steek laat hier. Al is dat natuurlijk heel relatief want ik laat jullie niet helemaal in de steek. Ik blijf nog actief op instagram en zal dan ook daar mijn “Babs ten voeten uit“- anekdotes vertellen voorlopig, omdat ik weet hoe graag jullie deze lezen en ik er echt plezier aan beleef ook. Dus de kans is groot dat die reeks zeker terugkomt op de blog. Misschien doe ik wat meer rond fotografie, want ondertussen heb ik daar mijn hart wat aan verloren en hoop ik tijdens deze pauze er nog beter in te worden. En hopelijk kom ik terug met heel wat persoonlijke verhalen om te vertellen hier, die ik kan schrijven zonder tijdsdruk of zonder dat ik mezelf druk op leg. Volgende week vertrek ik ook even op reis en dit zal me wellicht helpen om afstand te nemen. Maar ondertussen begin ik vandaag met los te laten, ik ga deze blogpost niet onnoemelijk aantal keer herlezen en herwerken. Nee, ik ga vanavond naar een festival met vrienden en genieten. Dus vergeef me de chaotische opbouw of slordige zinnen, maar dat doen jullie zeker 😉

See you (slik)

Babs

Liefs zeg.maar.Babs