Out of office, Personal

Typisch wij (maar dan in Amsterdam)

Typisch wij in Amsterdam

We lopen zo vaak te stressen en te rushen dat we vaak vergeten wie we in werkelijkheid zijn. Kleine kantjes worden uitvergroot, hobby’s worden aan de kant geschoven en wat we net mooi aan elkaar vonden, went. De routine zorgt ervoor dat we elkaar vaak voorbijlopen maar ook onszelf uit het oog verliezen. Wat we vroeger zo belangrijk vonden, daarvan denken we nu “Ah, morgen kan het ook nog” en tussen al die peuter-huilbuien door zou een mens al eens zijn humor inruilen voor wanhoop. Maar in se bleven we wel dezelfde persoon, jij en ik. Een paar rimpels en grijze haren meer, dat wel. Maar die week in Amsterdam vond ik een paar verborgen schatten terug, typisch wij, heerlijk alleen van ons.

Peppie en Kokkie in Amsterdam

  • Ik heb nog steeds een serieus oriëntatieprobleem. Oost of west wat maakt het uit, een kaart blijft Chinees en jij windt je daar nog steeds heerlijk in op. Jij Google maps, ik het fototoestel en ik volg je blindelings naar Chakamaka. Ligt trouwens niet in Amsterdam vermoed ik.
  • Ik blijf de dromer die ik altijd ben geweest. Hoofd in de wolken, mensen observeren, in gedachten verzonken… werd ik daar zo’n 20 keer per dag bijna aangereden door een fiets. Maar jij kon me telkens al sakkerend redden. Al een sjans.
  • Slaap blijft het hoogste goed, op geen enkele manier zouden we inboeten op die paar extra uurtjes slaap. Romantiek is voor softies (zijn we in feite wel nu en dan geweest hoor, no worries ;-)). Een extra groot bed en beiden een eigen donsdeken om onszelf zonder schuldgevoel in te rollen. Heaven voor deken-afpakkers. Jij, ik niet… 
  • Ik was vergeten hoe hard jij kon genieten van worst, witte bonen in tomatensaus en eieren als ontbijt. De gedachte alleen al bezorgt mij een pijnlijke maagzweer. Neen, geef mij maar een croissantje of een simpele pistolet, maar ik stal stiekem wel nu en dan eens een stukje spek van je. En nog eentje. 
  • Jij haat shoppen en ik hou er van. Maar op reis is het omgekeerd. Dan troon jij me overal mee en krijg ik de leiding over je styling. Zwarte broek of grijze broek? Witte sneakers of toch maar die zwarte. Ik werd er een beetje crazy van maar ik gunde het je, vanop mijn bankje in die veel te warme paskamer van de H&M. Schoon volk daar bij die mannen wel.
  • De eeuwige uitspraak: “Kies maar.” Het is een val waar ik niet meer in trap. Sta jij daar dan beteuterd te kijken als ik links zeg in plaats van rechts. Of Italiaans ipv Japans. Maakt mij eigenlijk geen moer uit, zolang jij mijn hand maar vasthoudt. Tot mijn handen beginnen te zweten, dan weer niet meer.
  • De laatste dag, de allerlaatste minuut gingen we op zoek naar souvenirs voor de kinderen. Al drie dagen praatten we erover, konden we weer geen knopen doorhakken en dan belandden we uit pure miserie in de… Primark. We gingen voor echte Amsterdamse onesies van spiderman, een unicorn en minecraft. Wat een topteam en topouders zijn wij toch.
  • Dat ik graag foto’s neem is een understatement, maar als het op foto’s met timer aankomt dan heb ik je nodig. Echt, neen ik had nog geen tijd genomen om uit te pluizen hoe die timer werkt op mijn nieuwe toestel. Handleidingen lezen, really? Dan maar die goeie ouwe GSM van je. Gelukkig kon je hem nog net teruggrabbelen voordat die andere er mee weg was. Maar wel schoon foto.
  • En zoals altijd sloten we ons tripje af in de Ikea. Kijk, we gaan er geen doekjes om winden, ik lok je hier altijd wel een beetje in de val. “We passeren daar toch en dan kunnen we nog eens gezellig Zweedse balletjes eten…”  Het werd eerder: lekker romantisch samen bedlinnen kiezen en waarom niet vlug een nieuwe matras kopen terwijl we hier toch zijn? Snel het verplichte dekentje, de wanna have geurkaars en de broodnodige plant meegritsen en we kunnen er weer tegenaan voor een jaar of zo. In tussentijd kom ik wel eens alleen terug voor al dat andere moois die ik in een flits voorbij zag komen. In “hoe sneller we hier die uitgang vinden, hoe langer ik leef”- vitesse trok je mij naar de kassa. Of was het uit angst dat de hotdogs aan de uitgang op zouden zijn. Het zal je maar overkomen.

Volledig zen en met een nieuwe matras keerden we terug naar het exotische Meulebeke, waar een bende kleine aapjes ons ongeduldig opwachtten. Het werd weer tijd om dit circus te runnen en om dekens af te pakken ’s nachts. Ok, ik was het toch.

B. 

Lees hier mijn Pics en Tips van Amsterdam!