Personal

Waarom het hier de laatste weken stil was…

Het was jullie misschien opgevallen (of net niet) dat het hier verdacht stil was de laatste tijd. Dit zijn namelijk de eerste zinnen die ik sinds eind maart neertokkel. Sinds het einde van de 40 dagen bloggen challenge dus. Nee, ik was niet op wereldreis, kreeg geen vreselijke ziekte of ben niet aan het rentenieren. Dromen van rentenieren of reizen, dat misschien wel, maar dat kan ik al bloggend ook (vrouw). Nee, mijn oponthoud is minder éénduidig. Eerder een samenloop van omstandigheden. Al kan het in mijn geval misschien onder eigenaardigheden geclassificeerd worden. Ik ben nu eenmaal nog altijd Babs. Ook na 3 weken afwezigheid.

  • Na die 40 dagen bloggen kreeg ik de figuurlijke schrijfkramp. Niet in mijn vingers of mijn gat maar eerder in mijn brein. Niet dat ik geen inspiratie meer had, maar de motivatie om mijn denken om te zetten naar letters was verdwenen. Kan al eens gebeuren na 40 dagen schrijven.
  • Mijn entertoets was verdwenen. Letterlijk. Zoë had die er uitgepeuterd met als gevolg dat ik moest mikken om te enteren. Het werkte wat op mijn systeem. Ik was al aan het zoeken achter een nieuwe laptop tot Ferre (9) mij er op wees dat er nog een entertoets op het klavier aanwezig is. Echt. Na al die jaren. En nu pas weet ik dat.
  • Coco kwam uit op DVD. Alles moest wijken. Het werden snottebellen en tranen op een doodgewone donderdagnamiddag. En de kinderen moesten zwijgen.
  • De zoektocht naar Paaseieren. Ja sorry, ze lagen alle 23 heel goed verstopt. Gelukkig vonden we ze allemaal. Met deze temperaturen zouden ze wellicht uit zichzelf verdwijnen.
  • Mijn vaatwas was stuk. 3 weken lang. En blijkbaar ben ik de enige met een afwasbrevet in huis want de anderen waren allemaal wat bang van de pompbak. Plots werd huiswerk maken wel leuk. Pffft.
  • Vakantie. Niet bevorderlijk voor de schrijfroutine. Er gaat geen kwartier voorbij of ze hadden me nodig om een papieren vliegtuig te maken, hun veters te knopen of “poppen spelen” in te typen op You Tube. Aan de andere kant 10 minuten stilte is vaak ook heel verdacht, dan beeld ik me vanalles in. Wat meestal nog klopt ook.
  • Een te nauwe jeans die ik persé wou aantrekken. Kostte me een namiddag murwen. Gelukt. Ik durfde de ganse avond niet meer te ademen.
  • Er was regen die me onder het dekentje hield en er was zon die maar naar buiten lokte.
  • 3 weken strijk inhalen. Ik heb nog kramp aan mijn rechterhand. Ok ok , ik “handstreek” het meeste.
  • Z Nation. Zombies zijn mijn guilty pleasure. Niks boven een voor zich uit starende levende dode om de slaap te vatten.
  • Ik reed half België rond in 7 dagen tijd met een ei in mijn broek. Wie had ooit gedacht dat ik de spits in Brussel zou durven trotseren en met 5 kinderen op de achterbank naar Antwerpen zou trekken. En zeggen dat ik het ooit op de R8 in Kuurne (Kuurne begot) al moeilijk had.
  • Tijdens de 40 dagen bloggen challenge werd mijn huishoudhulp ziek. Perfect timing. Mijn huis viel net nog niet uit elkaar toen het Pasen werd.
  • Er werd ook gefeest. Het was alweer een tijdje geleden. 3 dagen recuperen, een nieuw record. Ik kon zo figureren in Z Nation.
  • Na een weekend feesten op zoek moeten naar de sleutels. Het kostte me wel degelijk 10 uur zoeken. Ze lagen op 2 meter van mijn voordeur.
  • Ik besloot om de fiets nog eens van stal te halen. Ik was al blij dat ik het nog kon. Ik liep twee dagen rond zoals Zoë doet als haar pamper wat overvol is.
  • Knutselen met kinderen. q-time die er in mijn hoofd altijd beter uitziet dan wat het in werkelijkheid wordt.
  • Zomercollecties. Zodra ik de computer opende om te bloggen werd ik automatisch omgeleid naar webshops. I blame Mark Zuckerberg.

Geen wereldreis dus. Maar een drietal weken Babs. Vermoeiend genoeg om eens een tijdje geen woorden jullie richting uit te sturen, maar het levert mij toch maar mooi weer een nieuw blogbericht op. 🙂

Babs

Liefs zeg.maar.Babs