Personal

Ziek zijn vs. adorable 4

Ik had te vroeg gejuicht. “Ik ben nog niet ziek geweest deze winter!”. Ja lap dan komt maart, de eerste zon en plots zijn ze daar. Die vuile beesten die van mijn hoofd, neus en oren hun thuis maken. Zakdoeken als accessoires, dafalgan als mijn beste vriend en niezen als de enige manier dat ik mij nog kan uitdrukken. En als kers op de taart een joekel van een koortsblaas voor moest het nog niet opgevallen zijn aan mijn rode neus, gebarsten lippen en tranende ogen dat ik ziek was.

Ok een paar dagen in bed en gaat wel weer over… klinkt logisch toch? Maar wat als de juf van de 2e kleuterklas je plots opbelt om te laten weten dat zoonlief met de emmer naast hem zit en ellendig voor zich zit uit te staren tijdens de turnles? Alleen al de gedachte hem daar te zien zitten in vreselijke reservekledij van school brak mijn moederhart.

Zo kwam het dus dat Vic en ik 2 dagen samen op de zetel kampeerden in pyjama. Daar ging mijn uitzieken in bed, warm bad nemen om 14u  of Temptation Island inhalen. Nee in de plaats kreeg ik quality-time met mijn 4-jarige, kon ik genieten van zijn rijke fantasie, kennismaken met liedjes waar ik nog nooit van hoorde en pannenkoeken eten ’s middags. Zeg nu zelf er zijn slechtere manieren om een stom virus te overwinnen. We gingen samen de strijd aan en wel op deze manier!

  • Een uitstapje naar de apotheek (die deden we niet in pyjama) waar hij een vitamientje kreeg en ik … de rekening.
  • Netflix kijken. Peppa Pig, Peppa Pig en Peppa Pig. Ongelofelijk wat een klein varkentje kan meemaken op een dag. Theedrinken met een spin, in modderpoelen springen en met haar fiets in een pompoen rijden. Zolang het hem niet op ideeën bracht kan ik er mee leven. Als tegenprestatie keken we ook naar “The Good Wife” maar hij hield het voor bekeken toen bleek dat de goede vrouw ook nog eens advocate was, dat was voor hem een maat te veel.
  • Ik redde hem bij broek-ongevalletjes en aaide over zijn buik als hij buikpijn had. En hij haalde dan op zijn beurt nieuwe zakdoeken uit de kast en zocht mee naar de neusspray onder de zetel (geen idee hoe hij daar belandde).
  • Ik vroeg hoe hij zich voelde en hij vleidde zich dicht tegen mij aan terwijl hij zei dat het leuk was vandaag.
  • We probeerden samen een tractor te maken met meccano, maar aangezien het snot mijn hersenen opvrat raakte ik niet verder dan 1 wiel en het dak. En hij zei dat het wel ok was.
  • Hij mocht een ijsje eten en een pannenkoek, gewoon omdat ik zo blij was dat hij iets at. En we maakten samen puree ( al moest ik hem er toch op wijzen dat je de aardappelen niet wast met zeep) We weten namelijk allemaal dat comfortfood de beste weg naar genezing is.
  • Met my little people en playmobil bouwden we onze eigen wereld. Ik mocht namelijk mama spelen en hij kindje. Tja het was eens iets anders. Alhoewel ik heel verwonderd was toen bleek dat ik met een moto reed en elke dag een cowboyhoed droeg.
  • Hij kookte geweldige menu’s voor mij in zijn keukentje. Het beste vond ik de croque monsieur met vis en koek ertussen.  Sergio Herman mag zich aan concurrentie verwachten.
  • En hij telde alles heel de dag door.  Nu weet ik dat we 10 tulpen, 2 poezen, 6 planten, 5 stukjes chocolade en nog slechts 3 “schellekes” in huis hebben. Handig voor mijn boodschappenlijstje, voor de papa wel te verstaan.

 

En toen dacht ik aan iets dat ik ooit  las: na terrible 2, komt horrible 3 en bij adorable 4 kunnen we een jaartje uitblazen. En echt, het ziek zijn werd een pak leuker met die vier- jarige naast mij in de zetel, onder het dekentje met zijn koude voetjes tegen mijn billen. Al moet ik er wel bij vermelden dat ik “thuis” niet haalde om 20u omdat ik al lag te ronken (zal wel aan mijn verstopte neus liggen)…

Snif,

Babs

img_0706